بررسی بازی Metal Gear Solid: Master Collection Vol.2

برای مجموعه‌ای که یکی از رکوردشکن‌های ریمستر، ریمیک و پورت روی پلتفرم‌های مختلف است، زندانی شدن یکی از نسخه‌های اصلی روی یک پلتفرم، عجیب و غیرقابل باور است. چهارمین قسمت اصلی از مجموعه بازی Metal Gear Solid  بالاخره از زندان PS3 آزاد شد. این شاید مهم‌ترین و بزرگ‌ترین دستاورد Metal Gear Solid: Master Collection Vol.2  باشد. بسته‌ای که به جمعیت خاموش طرفدار متال گیر این فرصت را داده تا برای بار دیگر آخرین ماجراجویی سالید اسنیک را تجربه کنند. شاید Metal Gear Solid 4 بهترین بازی از این مجموعه نباشد اما بدون شک یکی از مهم‌ترین آنهاست. جایی که داستان به آخر خط می‌رسد و همه چیز روشن می‌شود. از روز عرضه این بازی در سال 2008، هیدئو کوجمیا خالق مجموعه عملا پا را فراتر نگذاشت و تمام تمرکز خود را روی پر کردن حفره‌هایی گذاشت که در گذشته شکل گرفته بودند. عرضه Peace Walker و بعد از آن Phantom Pain عملا آخرین قطعه‌های پازل را کنار یکدیگر گذاشت و توانست پرونده این سری را برای بسیاری از طرفداران قدیمی ببندد.

یازده سال از عرضه آخرین قسمت اصلی متال گیر گذشته و بخش عمده‌ای از این دوره با خاموشی کامل Konami همراه شد. آنها یکبار بدون کوجیما به سراغ ایجاد راهی تازه برای بازگشت متال گیر رفتند اما بعد از عرضه Metal Gear Survive  به این نتیجه رسیدند که احتمالا فعلا نباید کاری با ساخته هیدئو کوجیما داشته باشند. بیش از یک دهه از آن موقع گذشته و کونامیِ سال 2026 تفاوت‌های بسیاری با گذشته دارد. با فعالیت چند سال اخیر این ناشر کهنه‌کار ژاپنی عملا می‌توان آنها را برای بار دیگر در میان بازیگرهای مهم صنعت بازی قرار داد. Silent Hill به روزهای خوب گذشته نزدیک شده، نسخه‌ جدیدی از Castlevania در دست ساخت است و توجه‌ها برای بار دیگر به سمت متال گیر آمده. یک بازسازی خوب از MGS3 و حالا دومین بسته از Master Collection که بزرگ‌ترین لطف را به طرفداران مجموعه کرده. شاید این محصولِ جدید در مقابل بسته شماره یک از دید کلیت محتوا با کمبود‌هایی روبرو باشد اما همراه داشتن MGS4 عملا دیگر ضعف‌های آن را پوشش می‌دهد.

خلاصه عملکرد این بسته را می‌توان به این شکل مرور کرد: قرار دادن Metal Gear Solid 4،Metal Gear Solid: Peace Walker  و Metal Gear: Ghost Babel در کنار هم و اندک افزایش وضوح تصویر و فریم‌ریت. عملا می‌توان گفت که کونامی در عرضه این بسته کمترین زحمت ممکن را کشیده و بیشترین نتیجه را دریافت کرده. آنها یکی از مورد درخواست‌ترین بازی‌های مجموعه را در کنار Peace Walker قرار دادند که یکبار در گذشته ریمستر شده بود و Ghost Babel  که احتمالا بخش عمده مخاطب‌ها از وجودش بی‌خبر بودند. اثری جانبی که سال‌ها پیش برای GBC منتشر شده بود و هرچند ساختار جالبی دارد اما تجربه آن در سال 2026، نکته خاصی به همراه ندارد. از طرفی با MGS4  و Peace Walker سر و کار داریم که یکی از نقاط خاص تاریخ مجموعه متال گیر را شکل می‌دهند. قسمت چهارم که شاید بیشتر مورد توجه باشد، از چند زاویه باید بررسی شود. اگر Metal Gear Rising را خارج از خط داستانی اصلی قرار دهیم، MGS4 عملا آخرین نقطه در داستان مجموعه است. در سال 2008 همین نکته برای میلیون‌ها گیمر به عنوان دلیلی برای تجربه این بازی شناخته می‌شد. جایی که داستان چندتا از محبوب‌ترین شخصیت‌های تاریخ صنعت بازی به پایان می‌رسد و حداقل آن زمان هیچکس پیش‌بینی نمی‌کرد که قرار است اتفاقات به این شکل رقم بخورد. همین دلیل باعث شده تا عملا Metal Gear Solid 4 تبدیل به فیلمی سینمایی شود که اندکی گیم‌پلی، در بخش‌های مختلف آن قابل تجربه است. این موضوع در سال 2008 بدون شک یکی از بزرگ‌ترین ضعف‌های بازی بود و هنوز هم به وضوح قابل مشاهده است. متاسفانه تحول بازی‌های ویدیویی در نزدیک به دو دهه اخیر به سمتی نبوده که وزن گیم‌پلی و میان‌پرده سینمایی MGS4 را تبدیل به دستاورد کند. با گذشت این سال‌ها هنوز هم تجربه چهارمین نسخه مجموعه در بسیاری از مواقع از هم گسیخته است. هرچه بازی از لحاظ داستانی می‌داند که چه مسیری را باید دنبال کند، گیم‌پلی نه کیفیت گذشته را دارد و نه آنقدری در کانون توجه است تا شاید پتانسیل‌های پنهانش را نمایان کند.

هرچه بازی از نظر داستان در جای درستی قرار می‌گیرد، معلوم است که در بخش گیم‌پلی راه خودش را گم کرده. در این نسخه شاهد فاصله‌گیری قابل توجهی نسبت به استانداردهایی هستیم که سه بازی پیشین روی آن بنا شده بودند. دوربین بازی تغییر کرده، رویکرد گیم‌پلی نسبت به اکشن و مخفی‌کاری با تفاوت‌های اساسی همراه شده و جریان بازی به دفعات و در جای نادرست به واسطه نیاز داستانی، متوقف می‌شود. با تمام این تفاسیر MGS4 حتی در همین اندک گیم‌پلی خود، یک تجربه درجه یک را ارائه می‌کند و ضعف‌های اشاره شده نمی‌توانند تجربه کلی آن را به شکلی جدی تضعیف کنند. این قسمت از مجموعه شاید قربانی تحولی شده که در Peace Walker و Phantom Pain نتیجه می‌دهد. جایی که گیم‌پلی عملا وارد فازی متفاوت و به مراتب عمیق‌تر از گذشته می‌شود. هرچند MGS4 از دید مکانیک‌های کلی گیم‌پلی همچون حرکت در محیط‌، استفاده از ابزارها و به طور کلی مبارزات، از سه نسخه قبلی بهتر و روان‌تر است اما از نظر طراحی مراحل هیچ حرفی برای گفتن ندارد. به جز چند بخش که از طرح‌های قدیمی وام گرفته، عملا مراحل Metal Gear Solid 4، بیش از حد خطی و البته به شدت محدود پیش می‌روند تا گیمر نهایتا بیشتر از مخفی کاری به سمت اکشن متمایل شود.

هرچه MGS4 در زمینه گیم‌پلی کم‌کاری دارد، Metal Gear Solid: Peace Walker یکی از بهترین‌ها در این زمینه است. این بازی در ابتدا برای کنسول دستی PSP عرضه شده بود اما این موضوع از پیشرفت چشم‌گیر گیم‌پلی جلوگیری نکرده. اینجا عملا نسخه اولیه چیزی را شاهد هستیم که در Phantom Pain به بلوغ رسید و شاید یکی از بهترین گیم‌پلی‌های تاریخ ژانر مخفی‌کاری را ارائه می‌کرد. با اینکه بسیاری از مکانیک‌های بازی در زمینه مخفی‌کاری و درگیری‌ها شباهت بسیاری به نسخه‌های پیشین دارد اما باقی ابعاد گیم‌پلی عملا یک بازی کاملا جدید را به نمایش در می‌آورند. جذب و مدیریت نیروهای جدید، ساخت یک پایگاه و ارتقا آن باعث شده تا گیم‌پلی Peace Walker ابعادی جدید را به مجموعه معرفی کند که با وجود محدودیت‌های سخت‌افزاری PSP، باعث پیشرفت گیم‌پلی شدند. این محدودیت‌ها البته بیشتر در زمینه روایت داستان تاثیر خود را نشان داده‌اند که خبری از میان‌پرده‌های سینمایی معروف مجموعه نیست. جایی که روایت سینمایی قدرتمند گذشته در این نسخه با یک سری طرح گرافیکی دو بعدی جایگزین شده. هرچند روایت در حد گذشته نیست اما داستان همچنان مهم و درجه یک است. نقطه‌ای از تاریخ سری که بیگ باس طی آن از دید شخصیتی با تحولی بزرگ همراه می‌شود و عملا پیش‌زمینه داستانی دو قسمت ابتدایی مجموعه شکل می‌گیرد. دومین محتوای مهم این بسته شاید از دید بصری در سال 2026 حرفی برای گفتن نداشته باشد اما همچنان قابل بازی است و تجربه‌ای باکیفیت و جذاب را ارائه می‌کند.

درست مانند قسمت اول Master Collection که از دید بصری ارتقای آنچنان خوبی را تجربه نکرده بود، اینجا هم شاهد شرایطی مشابه هستیم. یکبار در گذشته Peace Walker برای HD Collection‌ توسط استودیو Bluepoint ریمستر شده بود و نسخه فعلی عملا همان بازی است با اندکی Upscale، تا برای نمایش در پتلفرم‌های جدید استانداردسازی شود. در مقابل این اولین باری است که MGS4 از انحصار PS3 خارج شده و شاید بهترین فرصت بود تا کونامی به شکلی جدی دستی به گرافیک آن بزند. این اتفاق اما رخ نداده و تقریبا می‌توان گفت که اجزای گرافیکی بازی تغییر خاصی نکرده‌اند. این نحوه اجرای بازی است که ارتقا یافته و البته که همین ارتقا برای بازی مورد نظر مثل تفاوت روز و شب است. چهارمین قسمت مجموعه متال گیر روی کنسول PS3 با وضوح تصویر Sub HD و به شکل 30 فریم اجرا می‌شد که البته هیچ ثباتی نداشت و بعضا به شکلی فاجعه‌بار اجرا می‌شد. حالا اما وضوح تصویر بازی به 4K افزایش یافته و فریم هم به شکل ثابت روی 60 قرار دارد. عملا در حال حاضر می‌توان MGS4 را به شکلی تجربه کرد که شاید سازندگانش در سال 2008، آرزویش را داشتند. همین مسئله باعث شده تا با وجود یک طراحی هنری خوب، چیزی شبیه به یک ریمستر واقعی را شاهد باشیم.

اینکه آینده مجموعه بازی Metal Gear به چه شکلی رقم می‌خورد، هنوز تا حد زیادی مشخص نیست. شاید یک Master Collection Vol.3 با حضور Phantom Pain، Rising و Twin Snake بهترین راه برای ادامه عرضه دوباره بازی‌ها باشد. از طرفی مطمئنا Metal Gear Solid Delta به قدری موفق بوده که راه برای بازسازی قسمت‌های دیگر مجموعه باز کند. حالا شاید بهترین زمان برای ریمیک قسمت اول این سری باشد که خبر ساختش سال‌هاست که به شکل شایعه دست به دست می‌شود. برنامه کونامی برای ادامه راه هر چه که باشد، اکنون اما وقت تجربه دوباره بازی‌هایی است که به شکلی قابل قبول روی پلتفرم‌های امروزی در دسترس قرار گرفته‌اند. آثاری که به خصوص از لحاظ داستانی، راوی دو نقطه مهم از داستان کلی مجموعه هستند.

Metal Gear Solid: Master Collection Vol.2 با وجود کم و کاستی‌هایش در زمینه محتوا اما میزبان یک اتفاق مهم در سال 2026 است. فرصتی که برای بار دیگر شکل گرفته تا گیمر بتوانند آخرین بخش از داستان سالید اسنیک را در Metal Gear Solid 4 تجربه کنند. اتفاقی که بالاخره بعد از نزدیک به دو دهه رخ داد و شاهد آزادی چهارمین قسمت مجموعه متال گیر از زندان PS3 هستیم.