بررسی بازی Call of Duty: Modern Warfare 4

چند سال گذشته برای بخشی از طرفداران Call of Duty چندان خوشایند نبوده. آن‌ها آرام آرام و از سال 2022 با باز شدن پای برخی شخصیت‌های بی‌ربط در قالب اپراتورها، شاهد دور شدن مجموعه از لحن جدی‌اش بودند. Black Ops 7 اما ضربه سنگین‌تری به آن‌ها وارد کرد. نه تنها در آن نسخه، همکاری‌های عجیب‌وغریب Activision و اضافه شدن اپراتورهای ناهماهنگ با روح مجموعه ادامه یافت، بلکه اجزای مهم‌تر نظیر گیم‌پلی و حتی بخش کمپین بازی نیز از آثار محبوب این سری بازی فاصله گرفته بود. این سبب شد تا آن‌دسته از طرفداران فرنچایز که معتقد بودند Call of Duty یک شوتر نظامی جدی است، به گوشه‌ای رانده شده و احساس کنند که جامعه هدف اصلی این بازی‌ها نیستند. از طرفی در سال گذشته چند مدعی جدی نیز به رقابت شوترهای نظامی وارد شدند که جایگاه مجموعه Call of Duty را تهدید می‌کرد. مشخص بود که این روند نمی‌توانست ادامه پیدا کند. حالا با Call of Duty: Modern Warfare 4، این قهرمان سنگین وزن اکشن اول شخص که در راندهای پیش چند مشت محکم خورده بود، برای دور جدیدی از مبارزه پا به رینگ گذاشته تا فاصله پیش آمده با هواداران قدیمی خود را کاهش دهد. آیا MW 4 بازگشت این سری بازی به دوران شکوهش است یا ناک اوت شدن Call of Duty را شاهد خواهیم بود؟ با بازی‌سنتر در بررسی این بازی همراه شوید تا با هم ببینیم اکتیویژن امسال چه چیزی برای‌مان تدارک دیده.

بازگرداندن مجموعه به ریشه‌های جدی خود، باید اصلی‌ترین وظیفه Infinity Ward در Modern Warfare 4 باشد. این موضوع آن‌قدر مهم است که لازم بود تا برچسبی درباره آن درست می‌کردند و روی پیشانی تمام دست‌اندرکاران بازی می‌چسباندند تا کسی آن‌را فراموش نکند. هر هواداری که از کابوس اپراتورهای ناهماهنگ با روح بازی عبور کرده باشد، حق این را دارد که اکنون چیزی بهتر پیش روی خود ببیند و قطعا اولین گام در راستای این هدف باید در بخش کمپین برداشته شود؛ قسمتی که همواره زیر سایه مودهای چند نفره و Zombies قرار داشت. اما این باعث نمی‌شد که طرفداران مجموعه از یک داستان جدی و سرشار از توطئه در جهان Call of Duty لذت نبرده و از آن استقبال نکنند. اتفاقا این سری میزبان برخی از به‌یادماندنی‌ترین شخصیت‌ها و داستان‌ها نیز بوده. در مقابل هرگاه کیفیت داستان افت کرده، به سرعت به چشم آمده و مورد تمسخر قرار گرفته است؛ چیزی که نمونه‌‌اش را در Black Ops 7 دیدیم. تیم توسعه‌دهنده Call of Duty: Modern Warfare 4 با درک مناسب این موضوع، کمپینی عرضه می‌کند که به جرات بهترین در میان ریبوت‌های Modern Warfare است.

Infinity Ward که خود در خلق کمپین‌های با کیفیت بسیاری دست داشته، بار دیگر به فرمول پرطرفدارش یعنی روایتی در قطاری سریع و پر شده از ماموریت‌هایی نفس‌گیر بازگشته. البته هرقدر ساختار داستان چیزی است که می‌خواهیم، اما MW 4 بهترین نویسندگی را ندارد. اتفاقا برخی از نقاط مهم داستان به خوبی شرح داده نشده و خیلی زود از آن‌ها رد می‌شویم. از طرفی تعدادی از شخصیت‌ها قرار دارند که آن‌طور که دوست داشتیم به آن‌ها پرداخته نشده. مشخصا Mads Mikkelsen، علی‌رغم نقش پررنگ‌اش در داستان، به ندرت در جریان بازی دیده شده و به خوبی از پتانسیل بالای بازیگری او بهره گرفته نمی‌شود. اما آن‌چه سبب شده تا کمپین Call of Duty: Modern Warfare 4 بدرخشد، نه داستان‌اش بلکه ماموریت‌هایی است که در آن‌ها قرار می‌گیریم.
در طول 16 ماموریت این بخش، تزریق آدرنالینی را تجربه می‌کنیم که دل‌مان برایش تنگ شده بود. MW 4 با حرکت پیوسته میان موقعیت‌های سرشار از هیجان، یادآور ساختار آشنایی است که مشخصا در چند سال گذشته، کمتر در فرنچایز Call of Duty به چشم آمده بود؛ چارچوبی که در آن، هر وقفه کوتاه، فرصتی برای تجدید قواست نه پایان هیجان. به عنوان مثال در ماموریتی، یک تعقیب و گریز پر تنش را در خیابان‌های پاریس تجربه می‌کنیم و  پس از اندکی وقفه، نبرد را این‌بار در اتومبیلی دیگر ادامه می‌دهیم. چنین ساختاری، ریتم هر قسمت را حفظ کرده و اجازه نمی‌دهد که هیجان یک موقعیت پیش از فرا رسیدن درگیری بعدی فروکش کند. MW 4 حتی تلاشی نیز برای تولید ماموریتی شوکه کننده کرده که علی‌رغم وزن قابل قبول‌اش، همچنان به پای No Russian در سال 2009 نمی‌رسد.
البته هر قدر بازی با کمپین خطی و نفس‌گیرش طعم خوش گذشته را زیر زبان‌مان آورده، در جایی نیز با ماموریت Stranded و یادآوری مدل Open Combat کمپین MW 3، ما را حسابی می‌ترساند تا بفهمیم که اپراتورها تنها کابوسی نبودند که از COD های قبلی به یاد داشتیم. خوشبختانه این در Modern Warfare 4 تنها به یک قسمت محدود شده و خیلی زود به مسیر ماموریت‌های خطی و سینماتیک باز می‌گردیم تا از هیجان آنها که با موسیقی با کیفیت بیشتر نیز شده‌، لذت ببریم.

قطعه‌های بازی، به حس و حال آن‌چه Hans Zimmer در سال 2009 برای Modern Warfare 2 ساخت، شباهت دارد.  این عنصر در هیچ لحظه‌ای نه تنها از جریان بازی جا نمانده، بلکه نقشی مهم در افزایش هیجان نیز ایفا می‌کند. تمام این ویژگی‌ها، هم‌چون نسیمی خنک، آلودگی ناشی از اجزای مخالف خواست جمعی از هواداران در نسخه‌های پیشین را پاک کرده و آن‌را با عناصر یک شوتر نظامی جدی، جایگزین می‌کند. چاشنی اصلی این غذا، یک گیم‌پلی صیقل خورده و انیمیشن‌هایی طبیعی و بدون حرکات اضافه است.

شاید حضور اپراتورهایی مثل Nicki Minaj و Seth Rogen در نگاه اول بزرگ‌ترین ضربه را به فضای باورپذیر Call of Duty زده باشد، اما کافی است تا پای Omnimovement به میان بیاید تا تمام آن‌ها در برابرش به حاشیه بروند. این سیستم حرکتی، بازی را به سکانس‌هایی از فیلم ماتریکس تبدیل می‌کرد. هرچند این ویژگی اکشن بازی را سریع‌تر کرده بود، اما با روحی که طرفداران به آن علاقه‌مند شده بودند، همخوانی نداشت. اکنون با Call of Duty: Modern Warfare 4، وقت آن رسیده که با این سیستم خداحافظی کرده و به همان اکشنی باز گردیم که به واقعیت نزدیک‌تر است. دیگر خبری از شیرجه‌های خارق‌العاده به هر جهت و ورودی مکس‌پین گونه به اتاق‌ها که در Black Ops 7 به اوج آرکید بودن رسیده بود نیست. این عنصر به تنهایی گیم‌پلی Call of Duty جدید را چندین پله ارتقا داده و با اینکه کندتر از پیش است، اما به خوبی با گان‌پلی مشهور بازی گره خورده و یک شوتر نظامی اعتیادآور را پیش روی‌مان قرار می‌دهد.
توان اسلحه‌ها، در کنار آسان یا سخت بودن هدف‌گیری و قدرت لگد هر کدام از آن‌ها، به خوبی از طریق کنترلر به دستان‌مان منتقل شده و این کمک می‌کند که هر سلاح حس و شخصیت مختص به خود داشته باشد. شلیک با شات‌گان و تماشای پرت شدن دشمنان به گوشه‌ای یا رگبار بی وقفه با تیربارها و سلاح‌های اتوماتیک سبک‌تر، آن‌قدر جذاب است که ما را به تجربه چندباره کمپین و سپس غرق شدن در بخش‌های چندنفره بازی ترغیب می‌کند. از طرفی زرادخانه‌ای متشکل از سلاح‌های متنوع، از انواع مدرن‌تر گرفته تا نمونه‌هایی از جنگ جهانی دوم در بازی قرار گرفته که دوست داریم همه آنها را در میدان نبرد آزمایش کنیم.
چنین ویژگی به خصوص در مود چندنفره بیشتر به چشم می‌آید؛ چراکه برای هر سلیقه و سبک بازی، اسلحه‌ای کنار گذاشته شده که از نظر قدرت نیز تعادل خوبی بین‌شان برقرار است. هرچند برخی تجهیزات نظیر دوربین Sonar بیش‌تر شبیه به یک Wall Hack قانونی به نظر می‌رسد که تیم توسعه‌ دهنده برای ما در نظر گرفته. این آیتم با تشخیص موقعیت دشمنان از پشت دیوارها، اطلاعاتی بیش از حد در اختیار حمل کننده‌اش گذاشته و شناسایی را آسان‌تر از آنچه انتظار داریم می‌کند. قرار گرفتن این ابزار در بازی باعث شده تا برخی تجهیزات، قدرت غیر معمولی به تعدادی از اسلحه‌ها بدهند و با تضعیف مفاهیمی نظیر موقعیت‌یابی و غافلگیری، قواعد درگیری را بر هم بزنند.
با این‌حال بخش چندنفره با تمام حالت‌های مختلف و نقشه‌های‌اش، ما را به اندازه مود کمپین تحت تاثیر قرار نمی‌دهد. درست است که نبود Omnimovement، حال‌ و هوای متفاوتی به نبردها بخشیده و آن‌را از شکل آرکید گونه‌اش به چیزی نزدیک به واقعیت تغییر داده، اما این قسمت گامی رو به جلو برای مجموعه محسوب نشده و هم‌چنان همانی است که هر سال تجربه‌اش می‌کنیم. در نهایت از بین تمام حالت‌های بخش چندنفره، بازگشت مود DMZ ما را هیجان زده می‌کند که با بهبودهایی معنادار نسبت به نسخه پیشین خود همچون سیستم Loot و پیشروی بهینه‌تر در کنار یک نقشه وسیع و جدید، ارتقایی شایسته تقدیر برای DMZ محسوب می‌شود.
البته هرچند تجربه هر ساله این سری بازی، پیوسته ما را به انتهای تونلی به نام خستگی ناشی از Call of Duty ها می‌برد، اما حداقل از اپراتورهای عجیب‌وغریب نظیر لاک‌پشت‌های نینجا، شخصیت‌های سریال Squid Game و حتی کارتون American Dad خبری نیست. Infinity Ward نیز قول داده تا هر المانی که به بازی اضافه می‌شود نیز از جریان نزدیک به واقعیت پیروی کرده تا فضای جدی اثر حفظ شود. این تصمیم در حالی گرفته شده که پیشتر شاهد قابلیت خاموش کردن Skin های دیگران و تبدیل‌شان به نمونه‌هایی عادی در مود Warzone بودیم که نشان از نگاهی جدید به این فرنچایز است.

اما رویکرد جدید دست‌اندرکاران بازی، شامل فاجعه‌ای به نام Call of Duty HQ نمی‌شود. این اپلیکیشن از زمان عرضه‌اش تا کنون، تنها پیچیدگی‌هایی بی‌دلیل درست کرده. دوست دارید یک Call of Duty جدید تجربه کنید؟ ابتدا باید نرم‌افزاری بی‌ربط به بازی مد نظرتان با حجم بیش از 30 گیگابایت را نصب و سپس با ورود به آن، محتوایی که می‌خواهید را دانلود کنید. از آن بدتر مراحل آپدیت است که نخست در این برنامه و سپس داخل بازی مدنظر انجام می‌شود. گاهی اوقات حتی در چرخه‌ای بی‌پایان از جست‌وجو برای آپدیت بین دو برنامه گیر کرده و شبیه به توپ والیبالی می‌شویم که دو طرف تور به سمت یکدیگر پرتاب می‌کنند. این اپلیکیشن بیش‌تر شبیه به یک ایست‌بازرسی است که ما را مجبور به رد شدن از آن برای تجربه بازی مورد علاقه‌مان می‌کند؛ انگار که چیزی غیر قانونی در جیب‌هایمان است. در کل Call of Duty HQ، مدت‌هاست که گریبان‌مان را گرفته و تاکنون هیچ بهبود معناداری به خود ندیده است.
با این‌حال هنگامی که از این اپلیکیشن مزاحم رها می‌شویم، عناصر مثبتی را پیش روی خود می‌بینیم که Call of Duty را برا کسب مجدد جایگاه پادشاهی شوترهای نظامی آماده می‌کند. البته این نامزد باید در مراسم اهدای تاج، بهترین لباس‌های‌اش را بپوشد و این وظیفه را نسخه نهم موتور گرافیکی IW بر عهده گرفته.

Call of Duty: Modern Warfare 4 نه تنها برخی از چشم‌نوازترین جلوه‌های گرافیکی را در خود جا داده، بلکه موفق می‌شود تا تمام این عناصر پرزرق و برق را بدون کم‌ترین افت فریم عرضه کند. بخش‌هایی نظیر نورپردازی و سایه‌های داینامیک در کنار بافت‌های بسیار با کیفیت اجزای جهان بازی، به محیط‌ها و شخصیت‌ها جان تازه‌ای داده و آنها را از هم مجزا کرده. نقشه Hajin City که بخش‌هایی از آن‌را در حالت کمپین و نمونه وسیع‌ترش را در DMZ تجربه می‌کنیم، بهترین مثال از ویژگی‌های موتور گرافیکی IW 9.0 و عملکرد فنی آن است. در این نقشه، نبرد میان تعداد زیادی از افراد در مناطق گوناگون از راکتورهای هسته‌ای گرفته تا سنگرها و حتی ساختمان‌های بلند، مجموعه‌ای متنوع از افکت‌ها را به وجود می‌آورد که میدان نبرد را به بومی شلوغ و رنگارنگ تبدیل کرده؛ اما کمر بازی در هیچ‌کدام از این لحظات خم نشده و همه چیز را پیوسته و با فریم ریت ثابت پیش رویمان قرار می‌دهد. این عملکرد که در همه نقشه‌ها، پیوسته و یکسان است، تجربه بازی را روان و لذت‌بخش‌تر کرده و آن‌را حداقل تا سال آینده و یک Call of Duty جدید در خاطرمان ماندگار می‌کند.
Call of Duty: Modern Warfare 4 تلاشی موفق برای بازگرداندن جایگاه یکی از بهترین شوترهای نظامی به خانواده Call of Duty است. هرچند بخش چندنفره این بازی قدمی رو به جلو برای مجموعه محسوب نمی‌شود، اما بازگشت مود DMZ و کمپینی به یادماندنی، در کنار گان‌پلی صیقل خورده، خاطرات خوش گذشته را در دل دوست‌داران این مجموعه بازی زنده کرده و با احیای هویت جدی نظامی این سری، پلی شده که فاصله هواداران قدیمی را با مجموعه Call of Duty کم‌تر می‌کند.

 

• Word
• Kanji
• Translate

Searching for …

Hide this time

Setting