بررسی بازی‌ هاپلی استیشن 4نینتندو سوییچ

بررسی بازی Travis Strikes Again No More Heroes

Travis Strikes Again No More Heroes تلاش دارد با ادامه دادن فرمول موفق No More Heroes، یعنی وام گرفتن المان­های مختلف از فیلم­ها، بازی­ها و فرهنگ عامه و تلفیق آن­ها با یک اکشن سریع و گرافیک عجیب غریب، دست به خلق عنوانی به شدت خاص و صد البته سرگرم کننده زده و از حیث دیوانه وار بودن حتی فراتر از استاندارد­های شماره­های اصلی قدم بردارد. ایده و هسته اصلی بازی که داستان، گیم­پلی و در یک کلام دنیای خاص بازی بر روی سنگ بنای آن نهاده شده ترکیب سورئال ایده­ها و المان­های بعضا ضد و نقیض است و نتیجه شبیه دستور العمل پیچیده برخواسته از ذهن پریشان یک آشپز مجنون و دیوانه، منجر به پدید آمدن محصولی شده است که نمی­توان آن را شبیه به هیچ بازی دیگری نامید. Travis Strikes Again نمونه عالی یک دنیای جذاب، نفس گیر و کمتر تکراری است که نظیر آن را فقط می­توان در آثار دیگر سودا 51، خالق اثر، دید و تجربه کرد. اما این بدیع بودن به معنای اتمام کار نبوده و نمی­تواند به تنهایی منجر به موفقیت آن شود و باید اعتراف کرد سازندگان آنقدر درگیر ساختن دنیای متنوع و مرموز خود شده­اند که رسالت اصلی آن، یعنی خلق یک H&S سریع به حاشیه رانده شده و کمتر مورد توجه قرار گرفته است.

بازی Travis Strikes Again No More Heroes

داستان بازی حدود 7 سال پس از اتفاقات رخ داده در No More Heroes 2 آغاز می­شود. ترویس 37 ساله، مدت­هاست از حرفه آدم کشی بیرون آمده و تمام وقت و تمرکز خود را به یک کار مهم­تر، یعنی بازی کردن، اختصاص داده است! ترویس اکنون در جنگل­های تکزاس و بدور از هیاهوی دنیای آدم کش­ها، در کلبه محقر خود که در واقع یک کابین قابل حمل است، زندگی می­کند. اما دردسر ولکن ترویس نیست و اینبار به شکل شخصی به نام Badman که پدر Bad Girl (یکی از آدم کش­های شماره اول که توسط ترویس کشته می­شود) است بر سر او هوار می­شود. بدمن برای گرفتن انتقام به سراغ ترویس رفته و به او حمله می­کند اما Death Ball، سلاح خطرناک بدمن منجر به بیدار شدن Death Drive MK-II، کنسول بازی ترویس شده و هر دو به درون یک بازی رایانه­ای خطرناک کشیده می­شوند. و این آغاز ماجراست.

همانطور که گفته شد دنیای بازی مطابق با آن چیزی که از سری NMH انتظار می­رود جنون آمیز، سورئال، سرگرم کننده و پر از اشارات به فیلم­های نه چندان دور آمریکایی است و سعی دارد با کنار هم گذاشتن المان­های در ظاهر بی­ربط و چاشنی کردن یک خشونت افسار گسیخه و اغراق شده اما فانتزی، به سبک تارانتینو دنیای منحصر به فرد خود را شکل دهد. ترویس آدم کشی بسیار حرفه­ای است و مثل جدای­ها یک شمشیر لیزری به اسم کاتانا اشعه­ای داشته و توانایی کنترل و استفاده از Force را نیز تا حدودی دارد، اما برخلاف جدای­ها خیلی قایل به اخلاق نبوده و از این توانایی صرفا برای آدم کشی و پول درآوردن استفاده می­کند. سفر ترویس در دنیای بازی کامپیوتری Death Drive مثل Terminator 2 آغاز می­شود. ترویس برهنه و در میان یک گویی از انرژی ظاهر شده و حالا تنها هدف زنده ماندن در این دنیای پر از باگ و غلبه بر دشمنانی است که شبیه به گلیچ­های گرافیکی می­مانند.

بازی Travis Strikes Again No More Heroes

از آنجایی که Travis Strikes Again در واقع یک بازی در بازی است، مدام در تغییر و تحول بوده و ترویس، و به طبق گیمرها، در موقعیت­های متنوع قرار می­گیرد؛ گاه بازی یک H&S است، گاهی دوربین به صورت Top Down در آمده، گاهی تبدیل به موتور سواری به سبک Tron شده و گاهی هم ویژوال ناول. اما ما در بیشتر موارد ترویس را در زاویه دوربین اصلی و به صورت ایزومتریک کنترل می­کنیم. مکانیک­های اصلی بازی بسیار ساده و سرگرم کننده طراحی شده­اند. ترویس می­تواند با کاتانه اشعه­ای خود به سمت دشمنان یورش برده و آن­ها را به سادگی از میان ببرد، می­تواند جا خالی بدهد، بپرد، از Force برای کنترل دشمنان و پرتاب آن­ها استفاده کرده و با ضربات ویژه­اش تعداد زیادی از دشمنان را به یکباره سلاخی کند. این کنترل ساده کمک خوبی برای بالا بردن سرعت مبارزات است و شما باید در همه حال دست خود را بر روی دکمه مربع نگه داشته و در حالی که ترویس کاتانا اشعه­ای خود را دیوانه وار و مثل یک آماتور تکان می­دهد، به طرف هر جنبنده­ای حمله کنید. گاهی برای مبارزه با گلیچ­های بزرگ­تر سرعت عمل نیز به اندازه حمله بی­محابا اهمیت پیدا کرده و باید با جاخالی دادن به موقع از ضربات سهمگینشان فرار کنید. با کشتن هرچه بیشتر دشمنان کاتانا اشعه­ای نیز شارژ شده و حال می­توان با دکمه R1 یک ضربه بسیار مهلک همه جانبه را به اجرا گذاشت.

اکشن بازی بسیار سرگرم کننده و جذاب است اما به همان نسبت نیز کم تنوع بوده و به سرعت تکراری می­شود. عمده دلیل آن تنوع کم دشمنان و مهم­تر از همه طراحی مرحله بسیار ضعیف است که نمی­تواند استفاده صحیحی از سیستم مبارزات آن بکند. محیط­های Travis Strikes Again ساده، بی­روح، زشت و متعلق به چند نسل قبل است و از ابتدا تا انتها خلاصه شده در حرکت رو به جلو، مبارزه با دشمنان، باز شدن مسیر و ادامه دادن تا رسیدن به باس نهایی است و این فرمول کسل کننده در همه مراحل و بدون ذره­ای تغییر تکرار می­شود. تنها چالشی که محیط­ها به بازی اضافه می­کنند تله­های نصفه و نیمه­ای هستند که آن­ها نیز به سرعت تکراری شده و اساسا کمکی به تغییر روند مرحله نمی­کنند. و ماجرا زمانی بدتر می­شود که به همه این­ها دوربین تقریبا افتضاح بازی را نیز کنیم!

بازی Travis Strikes Again No More Heroes

Travis Strikes Again در یک بازی رایانه‌­ای قدیمی اتفاق می­افتد و به همین دلیل نسبت تصویر 16:9 نیست و تصاویر در یک کادر مربعی نمایش داده می­شوند. بخش­های پرت تصویر نیز به UI اختصاص داده شده و شاید این تصمیم در راستای تمایل سازنده برای خلق یک بازی به واقع غیرعادی و رترو استایل بوده باشد و اینکه چقدر در این کار موفق بوده یا نه به فراخور سلیقه مخاطب قابل بحث است اما چیزی که با قطعیت می­توان در مورد آن نظر داد عملکرد بد و ضعیف دوربین به خاطر این کادر تصویر غیر استاندارد است. اکشن بازی بسیار سریع و نفس گیر بوده و برای کشتن همه دشمنانی که از هیچ در صفحه ظاهر می­شوند مدام باید در حرکت باشید، اما در همه این لحظات مهیج دوربین یک قدم از شما عقب­تر بوده و می­بایست به صورت مداوم دنبال آن­ها بگردید! شما بخشی از دشمنان را نابود کرده و به حرکت رو به جلو خود ادامه می­دهید، اما دیوار پیکسلی هنوز راهتان را سد کرده و متوجه می­شوید دسته جدیدی از دشمنان که تازه ظاهر شده­اند از تیرستان خارج بوده و متوجه­شان نشده­اید. حال باید به عقب برگشته و آن­ها را پیدا کنید و اینکار به شدت آذار دهنده است، به این دلیل که جا به جایی دوربین به خاطر حرکت ترویس در وحله نخست تمرکز را از روی دشمنان برداشته و در وحله دوم، گاهی دشمنی که خارج از صفحه بوده ناگهان با یک ضربه سهمگین شما را غافلگیر کرده و به همین سادگی یا بخش زیادی از سلامتیتان را از دست می­دهید و یا می­میرید. این مشکل به خصوص در درجات سختی بالاتر بیشتر به چشم آمده و نه به خاطر عدم مهارت، بلکه به خاطر ضعف دوربین ضربه می­خورید!

در مورد مبارزه با غول­های آخر مراحل به خاطر هوش مصنوعی به شدت ضعیف مشکلات دوربین نیز دوبرابر می­شود. همه غول­های آخر موجوداتی شبیه به دشمنان معمولی اما با ظاهری بزرگ­تر هستند که شیپ من نامیده می­شوند. شیپ من­ها عملا فاقد AI بوده و به صورت اسکریپت شده، مجموعه­ای از ضربات را پشت سر هم اجرا می­کنند. مشکل اولی که این رویه ایجاد می­کند به خاطر دوربین بد بازیست. شما باید برای فرار کردن از ضربات مهلک باس­ها مدام جا خالی دهید و حرکت سریع به معنای حرکت دوربین نیز بوده و سریع دشمن مذکور از کادر تصویر خارج می­شود، در نتیجه پیدا کردن دوباره آن­ها معمولا همراه با خوردن یک ضربه مهلک و احتمالا مردن شماست! مشکل بعدی سخت شدن بیش از حد این مبارزات و از بین رفتن تعادل بازیست. شما به ناگه از مبارزه با دشمنانی که برای شکست دادنشان تنها لازم است دستتان را بر روی مربع نگه داشته و به سمتشان یورش برید، وارد مبارزه با یک غول بسیار سرسخت شده و هیچ روند منطقی وجود ندارد. مبارزه با غول­ها معمولا مستلزم تعامل بیشتر با محیط است، مثلا برای شکست دادن یک آدم کش الکتریکی باید اول دیوایس­های خاصی که در محیط قرار داشته و علیه شما اقدام می­کنند را از بین ببرید، اما این ترکیب­ها اساسا بی­معنا بوده و نه در خدمت داستان است و به بیشتر شدن شوخی­های آن کمک می­کند و نه منجر به خلق یک مبارزه هیجان انگیز می­شود. تا حدی که بیشتر با خود فکر می­کنید سازنده تنها قصد اذیت کردن پلیرها را داشته است!

بازی Travis Strikes Again No More Heroes

روی هم رفته اگر بتوان از مشکلات دوربین چشم پوشی کرد، فرمول بالا در کنار شوخی­های داستان بسیار سرگرم کننده و هیجان انگیز است، اما فقط برای یک ساعت اول و در ادامه به صورت تصاعدی به ورطه تکرار می­افتد. حربه سازندگان برای غلبه بر این ضعف استفاده بیشتر از تم سورئال بازی و گنجاندن بخش­های جدیدی هستند که از اساس با مراحل اکشن متفاوت است. در برخی موارد ناگهان دوربین بازی به صورت Top Down در آمده و فرمت مرحله تغییر می­کند. در این قسمت­ها سیستم مبارزات کماکان H&S است اما مراحل شبیه به یک پازل بوده و ترویس می­توان با ضربه زدن به سوییچ­هایی خاص بخشی از این پازل را تغییر داده و راه خود را باز کند. یا در بخشی دیگر بازی تبدیل به مراحل نفس گیر موتور سواری به سبک Tron شده و در بخشی دیگر به طور کلی تغییر ماهیت داده و می­بینید در حال تجربه یک شوتر آرکید کلسیک به سبک Space Invaders هستید! بازی از این بخش­های متنوع برای روایت داستان نیز کمک می­گیرد و در بین مراحل می­توانید وارد ویژوآل ناول­های پیکسلی شوید که کمک بسیار خوبی برای توضیح بهتر داستان هستند.

این تغییر مداوم و بی­رویه پیس بازی، ظاهرا باید به متنوع شدن بازی کمک کرده و آن را از دهان هیولای تکرار بیرون بکشند، اما در نهایت و زمانی که هیجان اولیه آن­ها به خوبی فروکش کرده است، متوجه می­شوید چقدر توخالی بوده و به واقع نمی­توانند نجات دهنده بازی باشند. چیزی که واقعا بازی به عنوان یک H&S به آن نیاز دارد تنوع اکشن، لول دیزاین پیچیده­تر، داستان گویی مستقیم و دشمنان باهوش، متنوع و چالش برانگیز­تر است اما چیزی که شما با آن سر و کله می­زنید تنها ملغمه­ای از مکانیک­ها و مراحل عجیب غریب و بعضا بی سر و ته. شاید اولین بار که وسط بازی ناگهان وارد یک شوتر پیکسلی ارکید قدیمی می­شود ذوق کرده و با خود بگویید واو! عجب ایده­ای! اما دقایق بعد این سوال نیز در ذهنتان متبادر می­شود که من دارم چیکار می­کنم و آیا این بازی هست که من می­خوام؟ البته گیج شدن و دیدن اجزای مختلف بی­ربط بخش از DNA این مجموعه بوده و بخش بزرگی از آن­ها تعمدانه و با هدف سرگرم کننده­تر کردن بازی طراحی شده­اند. به عنوان مثال ترویس با شمیر لیزری خود دشمنان را نابود کرده و در عین حال سکه­هایی هم قد و اندازه خود را نیز جمع می­کند، یا برای ذخیره کردن بازی باید وارد توالت­های خیابونی کوچکی شده و پس از نشستن بر روی سنگ دستشویی کرد!

Travis Strikes Again گرافیک هنری سل شید و زیبایی دارد و از آنجا که این عنوان برای کنسول Switch طراحی و ساخته شده است، این سبک بصری و نیز کادر مربعی آن انتخابی هوشمندانه برای غلبه بر محدودیت­های سخت افزاری کنسول جدید نینتندو است اما پورت این عنوان برای کنسول قدرتمند­تری مثل PS4 باعث می­شود کاملا منسوخ و قدیمی به نظر رسیده و نمی­توان به بهانه بدیع و نوآورانه بودن هم از زیر بار ضعف­ها و کمبود­های آن فرار کرد. بخصوص که این روزها بازی­های سل شید با گرافیک­های هنری خاص بیشتر مد بوده و به کرات شاهد بازی­های بهتری بوده­ایم و اگر بنا بر مقایسه گذاشته شود، گرافیک بازی در یک کلام زشت و از مد افتاده محسوب می­­شود. پورت از روی کنسول Switch تنها گرافیک بازی را تحت تاثیر قرار نداده و کنترل بازی نیز بر روی کنسول PS4 هیجان و جذابیت کمتری دارد. به عنوان مثال بیشتر سیستم­های بازی بر مبنی ویژگی­های منحصر به فرد سخت افزار Switch طراحی شده­اند. کاتانا اشعه­ای ترویس در صورت استفاده مداوم دشارژ شده و برای شارژ مجدد آن می­بایست نظیر باطری چراغ قوه، آن را مدام تکان داد. این سیستم در کنسول Switch بسیار جالب و جذاب بوده و می­توانید در حین مبارزه سریع Joycon را تکان داده و همان حس مطلوب سازنده به پلیر منتقل می­شود اما این مکانیک بر روی کنترلر PS4 به شکل دیگری پیاده سازی شده و حال می­بایست، با نگه داشتن L3 آنالوگ سمت راست را با سرعت چپ و راست کنید که پر واضح است برای این کنترل بسیار پیچیده و غیر لازم است.

Travis Strikes Again را به سختی می­توان یک بازی کامل نامید و بیشتر حکم یک پیش غذا کوچک و جمع جور، برای No More Heroes 3 را دارد و با اینکه علی­رغم همه مشکلات و ضعف­ها کماکان میراث دار فضای بسیار سرگرم کننده بازی­های سودا 51 است، تنها مناسب طرفداران سرسخت این سری و استدیو Grasshopper بوده و گیمرهایی که به دنبال تجربه یک H&S مدرن و امروزی به سراغ آن می­روند، به سرعت ناامید خواهند شد.

مطالب پیشنهادی:

امتیاز بازی‌سنتر - 6

6

امتیاز بازی‌سنتر

نقاط قوت:
دنیا و اتمسفر بازی به شدت فان و سرگرم کننده است
استفاده از کاتانا اشعه­ای و ترکیب آن با قدرت­های ویژه ترویس
نقاط ضعف:
مراحل متنوع عوض ایجاد تنوع بی­معنا بوده و روند کلی بازی را تخریب می­کنند
طراحی مراحل به شدت منسوخ و قدیمی است
این بازی بر اساس نسخه ارسالی سازنده بر روی پلتفرم PS4 بررسی شده است

User Rating: Be the first one !
برچسب ها

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

دکمه بازگشت به بالا
بستن
بستن