بررسی بازی Invincible VS

در تاریخچه‌ی بازی‌های ویدیویی، اقتباس از کمیک‌بوک‌ها همواره مسیری پرفراز و نشیب را طی کرده است. اگر از دوران طلایی بازی‌های فایتینگ در دهه‌ی ۹۰ و همکاری‌های خاطره‌انگیز مارول و کپکام بگذریم، در سال‌های اخیر این استودیو «نتررلم» بود که با سری «اینجاستیس» توانست استانداردی جدید برای روایت داستان در یک بازی مبارزه‌ای ابرقهرمانی تعریف کند. حالا نوبت به فرنچایز محبوب و بی‌رحم «شکست‌ناپذیر» (Invincible) رسیده است تا شانس خود را در این ژانر شلوغ امتحان کند. عنوان Invincible VS نه تنها یک بازی مبارزه‌ای است، بلکه تلاشی برای به تصویر کشیدن خشونت عریان و سرعت سرسام‌آور نبردهای ابرقهرمانی در قالبی است که هم برای طرفداران سبک فایتینگ و هم برای علاقه‌مندان به دنیای رابرت کرکمن جذاب باشد. اما سوال اصلی اینجاست که آیا بازی فراتر از یک اقتباس گرافیکی، حرفی برای گفتن در لایه‌های زیرین گیم‌پلی دارد؟

یکی از نکات تحسین‌برانگیز در مورد Invincible VS این است که تیم توسعه‌دهنده به جای بازگویی صرف وقایع سریال یا کمیک، به سراغ نگارش یک داستان کاملاً اختصاصی برای بازی رفته است. داستان بازی در بازه‌ای بین فصل اول و دوم سریال روایت می‌شود؛ جایی که شکاف‌های مولتی‌ورسی باعث برخورد نسخه‌های مختلف قهرمانان و شروران با یکدیگر شده است. این رویکرد به نویسندگان اجازه داده تا نبردهای غیرممکن (Dream Matches) را به شکلی منطقی در دل بازی بگنجانند. با این حال، بزرگ‌ترین ضربه به پیکره‌ی بازی درست در همین بخش وارد می‌شود. بخش داستانی بازی، با وجود کیفیت بالای میان‌پرده‌ها، به طرز عجیبی کوتاه است و در کمتر از یک ساعت به پایان می‌رسد. این بخش دقیقاً در نقطه‌ای که اوج می‌گیرد، با یک «کلیف‌هنگر» آزاردهنده تمام می‌شود که به وضوح نشان از برنامه‌ی سازندگان برای فروش بسته‌های الحاقی یا فصل‌های بعدی داستان دارد. برای بازی که به دنبال یک تجربه‌ی تک‌نفره غنی است، این کوتاهی بیش از حد، طعمی تلخ به همراه دارد.

بازی در زمان عرضه با ۱۸ شخصیت قابل بازی در دسترس قرار گرفته است. این لیست ترکیبی از چهره‌های محبوب نظیر آمنی‌من، مارک گریسون و اتم ایو در کنار کاراکترهای کمتر دیده شده‌ای مثل «بتل بیست» و «رکس اسپلود» است. تنوع در طراحی «مووست» (Moveset) شخصیت‌ها واقعاً عالی است؛ برای مثال بازی با آمنی‌من حس قدرت مطلق و سنگینی ضربات را منتقل می‌کند، در حالی که مارک گریسون شخصیتی سرعتی‌تر و مبتنی بر کامبوهای هوایی است.

در بخش استیج‌ها، شاهد ۱۳ محیط نمادین هستیم؛ از پایگاه مخفی گروه نگهبانان کره زمین گرفته تا سطح سیاره ویلترام و حتی خیابان‌های ویران‌شده‌ی شیکاگو. تعامل با محیط در سطح متوسطی قرار دارد، اما از نظر بصری، استفاده از تکنیک سل‌شید باعث شده تا هر فریم از بازی، شبیه به یکی از صفحات کمیک‌بوک‌های اصلی به نظر برسد. همچنین ضربات مخصوصی وجود دارد که با استفاده از آن ها میتوان در میان نبرد وارد یک استیج دیگر شد.

در لایه‌های زیرین مکانیکی، Invincible VS شباهت‌های غیرقابل انکاری به عنوان کلاسیک Killer Instinct دارد. سیستم کامبوها در این بازی بر پایه‌ی زنجیره‌های طولانی و ریتمیک بنا شده است. حس برخورد ضربات بسیار قدرتمند طراحی شده و سرعت بازی بالاست. سیستم «کامبو بریکر» در اینجا هم حضور دارد، اما با نامی دیگر و در قالبی متفاوت. شباهت به Killer Instinct در نحوه‌ی مدیریت فاصله‌ها و فشار آوردن به حریف به وضوح دیده می‌شود که برای طرفداران قدیمی فایتینگ، یک نکته مثبت تلقی می‌شود. بازی با آن که در ظاهر سیستم ساده ای برای مبارزات را در دسترس قرار می دهد اما دارای عمق کافی برای به چالش کشیدن هر مبارزه می شود.

اما جایی که هسته‌ی اصلی گیم‌پلی دچار لغزش می‌شود، سیستم نوار ویژه و مدیریت آن است. بالانس نبودن این نوارها یکی از جدی‌ترین ایرادات فنی بازی است. نوار ویژه به قدری سریع پر می‌شود که بازیکنان می‌توانند مدام از مکانیک‌های دفاعی برای قطع کردن کامبوهای حریف استفاده کنند. این موضوع باعث شده تا استراتژی و مهارت در اجرای کامبوهای پیچیده عملاً رنگ ببازد؛ چرا که حریف شما با صرف هزینه‌ای اندک از نوار ویژه، به راحتی می‌تواند ریتم هجومی شما را مختل کند. این عدم بالانس، در مسابقات سطح بالا به شدت آزاردهنده می‌شود و عملاً لایه رقابتی بازی را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد.

بازی از نظر تنوع مدل ها در وضعیتی متوسط قرار دارد. بخش آرکید، بقا و حالت‌های محلی استاندارد حضور دارند. اما بزرگ‌ترین ناامیدی در بخش تمرینی نهفته است. در دورانی که بازی‌هایی مثل «استریت فایتر ۶» یا «تکن ۸» با بخش‌های آموزشی فوق‌العاده دقیق، تمام جزئیات فنی (مثل فریم دیتا) را به بازیکن یاد می‌دهند، بخش تمرینی Invincible VS بسیار ابتدایی و ناقص است. بازی هیچ تلاشی برای آموزش مکانیک‌های پیشرفته و نحوه‌ی مقابله با شخصیت‌های مختلف نمی‌کند و عملاً بازیکن را تنها با حداقل ها آشنا می‌سازد.

در نهایت باید به بخش آنلاین اشاره کرد. در حالی که صنعت بازی به سمت استفاده از نت‌کد Rollback حرکت کرده است، Invincible VS در ارائه‌ی یک تجربه‌ی آنلاین روان شکست می‌خورد. تاخیر (Input Lag) در مبارزات آنلاین به وفور دیده می‌شود و قطع شدن‌های ناگهانی در میانه مسابقات، تجربه‌ای نه چندان خوب را رقم زده است. برای عنوانی که ادعای رقابتی بودن دارد، روان نبودن بخش آنلاین یک گناه نابخشودنی در سال ۲۰۲۶ است. هر چند وضعیت بخش آنلاین ممکن است در آینده تغییر کند اما در فرصتی که برای تجربه بخش آنلاین داشتم، اکثر مسابقات همراه شده بود با لگ شدید و تقریبا تجربه این بخش غیر قابل بازی بود.

بازی Invincible VS عنوانی است که میان پتانسیل‌های بصری فوق‌العاده و ضعف‌های ساختاری گیر کرده است. وفاداری به منبع اقتباس، گرافیک هنری چشم‌نواز و سیستم کامبوی الهام گرفته از Killer Instinct، نقاط قوت غیرقابل انکاری هستند. اما داستان بسیار کوتاه که با کلیف‌هنگر تمام می‌شود، مشکلات جدی در بالانس نوارهای ویژه، بخش تمرینی ناقص و از همه مهم‌تر، وضعیت بد بخش آنلاین، اجازه نمی‌دهد که این بازی به جایگاهی که شایسته‌اش است برسد. این بازی فعلاً شبیه به یک نسخه‌ی «دسترسی زودهنگام» (Early Access) است که برای تبدیل شدن به یک اثر ماندگار، نیاز به آپدیت‌های فراوان و بازنگری در سیستم‌های کلیدی‌اش دارد.