بررسی بازی EA Sports FC 27

بازی‌های فوتبالی در گُذر این نسل‌ها، مسیر پرپیچ‌وخم و عجیبی را پشت سر گذاشته‌اند؛ مسیری که با یک پارادوکس تلخ همراه بوده. با وجود تمام فناوری‌های پیشرفته امروزی، عناوین قدیمی گاهی روح شبیه‌سازی، تعادل حرکتی و اصالت فوتبال را به‌مراتب بهتر از آثار پُرزرق‌وبرق امروز درک کرده بودند. مجموعه EA Sports FC امروزه، با همین تناقض آشکار دست‌به‌گریبان است؛ تلاش برای جلب رضایت هم‌زمان دوستداران گیم‌پلی سریع و رقابتی و شیفتگان فوتبال واقع‌گرایانه. پیامد این جلب رضایت همه‌جانبه، محصولی است که گاه از هویت اصلی خود فاصله می‌گیرد. EA سال‌هاست به‌جای انتخابی شفاف، می‌کوشد لایه‌های گوناگون را بر هسته‌ای سوار کند که اولویتش کنترل مستقیم، سرعت بالا و حفظ فرمول تجاری است. در چنین ساختاری، تصمیمات طراحی نه بر پایه «بهترین تجربه فوتبالی»، بلکه با هدف راضی نگه‌داشتن طیف وسیع‌تری از مخاطبان شکل می‌گیرند. اکنون بازی EA Sports FC 27 وارد عرصه شده؛ عنوانی که سازندگانش صراحتاً اولویت اصلی را نه شبیه‌سازی محض، بلکه «پاسخ‌گویی لحظه‌ای به دستورات کنترلر» و شتاب‌بخشی به انیمیشن‌ها اعلام کرده‌اند. اما همین رویکرد، پرسشی بنیادین را مطرح می‌کند؛ آیا در ساختاری که شتاب و رقابت اولویت نخست آن است، مجالی برای تحقق فوتبالی اصیل وجود دارد؟ یا «اصالت» صرفاً پوسته تازه‌ای بر همان هسته قدیمی است؟ برای پاسخ به این پرسش، باید وارد زمین مسابقه شد.

گیم‌پلی رقابتی در EA SPORTS FC 27 همچنان بر پایه سرعت بالا، واکنش‌های لحظه‌ای و اتکای بیش از حد به بازیکنان سریع شکل گرفته است. بخش Ultimate Team بیش از هر مود دیگری این رویکرد را منعکس می‌کند؛ مسابقات، سریع، پرهیجان و آرکیدگونه دنبال می‌شوند و فیزیک و اینرسی بازیکنان نقش تعیین‌کننده‌ای در جریان بازی ندارند. مهره‌های سریع همچنان ارزش به مراتب بیشتری نسبت به بازیکنان کندتر دارند و تفاوتِ برخاسته از قدرت بدنی، وزن و الگوی حرکتی هر بازیکن به اندازه کافی ملموس نیست. در نتیجه، هسته گیم‌پلی به‌جای شبیه‌سازی واقع‌گرایانه فوتبال، بیشتر به خلق مسابقاتی سریع و پرگل گرایش دارد. این چالش در بخش دفاعی به‌مراتب جدی‌تر است. هوش مصنوعی دفاعی در گیم‌پلی رقابتی نقشی بسیار محدود دارد و بازی کاربر را مجاب می‌کند تا کنترل بخش عمده دفاع را شخصاً بر عهده بگیرد. EA با پررنگ‌کردن «دفاع دستی» و کاهش مداخلات خودکار هوش مصنوعی این رویکرد را پیش برده، اما برآیند آن لزوماً به یک تجربه جذاب‌تر ختم نشده است. فوتبال یک بازی ۱۱ نفره است و بخش عمده‌ای از کیفیت آن به جابه‌جایی، پوشش فضاهای خالی و تصمیم‌گیری بازیکنان بدون توپ بستگی دارد. وقتی نقش هوش مصنوعی تا این حد تقلیل می‌یابد، کاربر مجبور است با سوئیچ‌های پی‌درپی موقعیت سایر بازیکنان را هم مدیریت کند؛ اتفاقی که دفاع تیمی را صرفاً به مجموعه‌ای از واکنش‌های لحظه‌ای و دستی تنزل می‌دهد.

از سوی دیگر، واکنش بیش از حد سریع بازیکنان در فاز هجومی، ناهنجاری‌های زیادی در روند گیم‌پلی ایجاد کرده است. مهاجمان در کسری از ثانیه تغییر جهت می‌دهند و تنها با چند جابه‌جاییِ ریزِ آنالوگ، مدافع مستقیم را از پیش رو برمی‌دارند. قربانی اصلی این پاسخ‌گوییِ آنی، تعادل میان کنترل‌پذیری و شبیه‌سازیِ واقعیِ حرکت یعنی تناسب حیاتی میان مومنتوم، اینرسی و پیوستگی انیمیشن‌هاست. پاسخ‌گویی سریع به‌خودی‌خود نقص نیست، اما وقتی با محدودیت‌های رفتار حرکتی بدن، جابه‌جایی مرکز ثقل و نحوه انتقال نیرو هماهنگ نباشد، خروجی کار به‌جای هدایت یک فوتبالیست واقعی، بیشتر به حرکت بی‌وزن یک مدل سه‌بعدی روی زمین شباهت پیدا می‌کند. چابکی (Agility) غیرطبیعی بازیکنان باعث شده برخی چرخش‌ها و حرکات پا به توپ، چه از نظر تعادل فنی و چه از منظر زیبایی‌شناختی، تصنعی و ناامیدکننده به نظر برسند. در چنین صحنه‌هایی، FC 27 حتی از عناوین سال‌های گذشته نیز عقب‌تر می‌افتد؛ چرا که جابه‌جایی بازیکن بیش از آنکه حاصل همگرایی ارگانیک انیمیشن، فیزیک و سیستم کنترل باشد، صرفاً برآمده از پاسخ‌گویی آنی به ورودی‌های جهت‌دار کاربر است.

این چالش با نقص‌های دیرینه تثبیت پا روی زمین (Foot Planting) نیز گره خورده است. در بسیاری از حرکات، گام‌های بازیکن به‌درستی روی چمن قفل نمی‌شوند و حس لغزش یا سر خوردن را القا می‌کنند. لرزش انیمیشن‌ها نیز به‌ویژه هنگام تغییر جهت، کنترل توپ و گذار میان حالات حرکتی، همچنان مشهود است. این مسئله صرفاً یک ایراد ظاهری نیست، چرا که انیمیشن بخشی جدایی‌ناپذیر از گیم‌پلی است. ناهماهنگی میان موقعیت پا، مرکز ثقل و جابه‌جایی بازیکن، مستقیماً به حس کنترل، وزن حرکات و باورپذیری بازی آسیب می‌زند. ریشه فنی این اختلال به کالیبراسیون ناقص در سیستم ترکیب انیمیشن‌ها (Animation Blending) مربوط می‌شود؛ جایی که موتور بازی برای اجرای آنی دستورات کنترلر، فریم‌های حرکتی را قطع می‌کند (Frame Clipping) و باعث لرزش در گام‌برداری و چرخش‌ها می‌شود. گرچه بدون دسترسی به کدهای داخلی موتور بازی نمی‌توان لایه دقیق ایراد را تعیین کرد، اما برآیند آن یعنی لغزش گام‌ها و گذارهای غیرطبیعی، در خود گیم‌پلی کاملاً ملموس است.

سیستم پاس‌کاری FC 27 در برخی بخش‌ها ارتقا یافته، اما هنوز با سیستمی تماماً آزاد و مبتنی بر فضا فاصله دارد. پاس‌های عمقیِ هوایی آزادانه‌تر ارسال می‌شوند و کمتر حسِ حرکت در یک مسیر ازپیش‌تعریف‌شده را منتقل می‌کنند. ارسال سانترها (Cross) نیز با یافتن حالتی نیمه‌دستی، کنترل بیشتری روی قوس و مسیر حرکت توپ ارائه می‌دهد. با این حال، چالش اصلی پاس‌کاری همچنان به‌قوت خود باقی است: غالب پاس‌ها به‌جای ارسال به فضاهای خالی، مستقیماً به سمت بازیکنی مشخص قفل می‌شوند. فوتبال واقعی متکی بر خلق، حمله و بهره‌برداری از فضاهاست؛ اما در FC 27 همچنان این حس القا می‌شود که توپ روی یک «ریل مشخص» به سمت مقصد حرکت می‌کند. همین امر، بازیسازی را در لحظاتی مکانیکی جلوه می‌دهد و آزادیِ متناسب با یک شبیه‌ساز مدرن را محدود می‌سازد.

فیزیک توپ همچنان یکی از نقاط ضعف شاخص بازی است؛ در برخی صحنه‌ها توپ بی‌وزن به نظر می‌رسد و گردش آن روی چمن با الگوی واقعی فاصله دارد. چرخش، اصطکاک با زمین و افت‌ِ سرعت هنوز مصنوعی است؛ ایرادی که از دوربین پیش‌فرض گیم‌پلی حتی بیشتر به چشم می‌آید. فیزیک توپ در پاس‌های معمولی و سانترها (Cross) اندکی بهبود یافته، اما این تغییر فرسنگ‌ها با یک بازطراحی اساسی فاصله دارد. همین طور مکانیک‌های پایه‌ای بازی ترکیبی از تغییرات جزئی و تصمیمات ساختاریِ بحث‌برانگیز هستند. سیستم شوت‌زنی تغییر بنیادینی تجربه نکرده، اما سنگینی ضربات و چرخش شوت‌های زمینی بهتر حس می‌شود. با این حال، لمس اولیه (First Touch) همچنان مصنوعی است و توپ به‌شدت به پای بازیکنان می‌چسبد؛ همان‌طور که نبردهای هوایی نیز بیش از حد پیش‌بینی‌پذیر و خالی از درگیری‌های فیزیکیِ ملموس طراحی شده‌اند. بزرگ‌ترین آسیب این بخش اما به عملکرد دروازه‌بان‌ها مربوط می‌شود؛ جایی که سازندگان برای پاسخ به خواسته بازیکنان رقابتی جهت «کنترل دستی»، خروج هوشمندانه و خودکار دروازه‌بان در موقعیت‌های تک‌به‌تک را کاملاً کنار گذاشته‌اند تا ریتینگ و مهارت واقعی آن‌ها عملاً بی‌معنی شود.

سیستم FC IQ که از نسخه EA FC 25 به بازی اضافه شد، ایده اولیه جذابی داشت: افزایش تنوع نقش‌ها و اعطای آزادی استراتژیک بیشتر برای شکل‌دهی به ساختار تیم. با این حال، FC 27 هنوز نتوانسته ایراد اصلی این سیستم را برطرف کند؛ FC IQ بیش از حد بر جایگاه و شعاع حرکتیِ تعریف‌شده برای بازیکنان تأکید دارد. در نتیجه، بازیکنی که برای نقشی مشخص طراحی شده، در شرایط متغیر مسابقه آزادی لازم را برای خروج از منطقه خود و واکنش به موقعیت‌های جدید ندارد. در فوتبال واقعی، تاکتیک یک چارچوب پویاست، نه دیواری نامرئی. بازیکن می‌تواند بر اساس حرکت هم‌تیمی، فضای خالی، موقعیت توپ و رفتار حریف از منطقه اولیه خارج شود. اما در FC 27 این انعطاف، چه در حمله و چه در دفاع، همچنان محدود است؛ بازیکنان به جای پوشش فضاهای مناسب بر اساس نیاز لحظه‌ای بازی، بیش از حد به نقش تعریف‌شده خود پایبند می‌مانند. همین مسئله باعث تجمع بی‌مورد چند بازیکن در یک نقطه و آشفتگی ساختار تیمی می‌شود. در چنین لحظاتی، سیستمی که قرار بود درک بهتری از فوتبال ارائه دهد، خودش به عاملی برای کاهش درک فضایی بازیکنان تبدیل می‌شود.

حالت گیم‌پلی اصیل (Authentic Gameplay 2.0) در مقایسه با گیم‌پلی رقابتی، تجربه متفاوتی ارائه می‌دهد؛ سرعت مسابقه کندتر شده، حرکات بازیکنان وزن واقعی‌تری یافته‌اند و برخوردهای فیزیکی در سراسر زمین جلوه بهتری دارند. حالا بازیکن صاحب توپ نمی‌تواند به‌سادگی از کناره‌ها نفوذ کند و بدون تحمل فشار مدافع به مسیرش ادامه دهد. نبردهای تن‌به‌تن، تنه‌زدن، تکل‌های ایستاده و اسلایدتکل‌ها حضور پررنگ‌تری دارند و در کل، تعامل فیزیکی بازیکنان نسبت به نسخه قبل ملموس‌تر شده است. یکی از پیشرفت‌های محسوس بازی، افزایش چشمگیر خطاهاست؛ هوش مصنوعی (CPU) امسال بیشتر مرتکب تکل‌های ایستاده، اسلایدتکل، کشیدن پیراهن و خطاهای تاکتیکی می‌شود و کارت‌های زرد و قرمز نیز سهم بیشتری در جریان مسابقات دارند. البته هنوز در برخی صحنه‌ها این حس وجود دارد که سیستم برخوردها را به‌شکل مصنوعی و بر اساس رفتاری ازپیش‌تعریف‌شده ایجاد می‌کند تا حتماً خطا شکل بگیرد. با این حال، مشکل دیرینه کمبود خطا نسبت به سال گذشته به‌شکل محسوسی بهبود یافته است.

گیم‌پلی اصیل، نسبت به گیم‌پلی رقابتی ریتم کندتری پیدا کرده، اما این کاهش سرعت لزوماً به شبیه‌سازی واقع‌گرایانه‌تر ختم نشده است. حرکت بازیکنان سنگین‌تر، چرخش‌ها زمان‌برتر و اجرای انیمیشن‌ها آهسته‌تر شده، اما ایرادات بنیادی سیستم انیمیشن همچنان به‌قوت خود باقی است؛ حرکات پا به توپ، برخی گام‌برداری‌ها و به‌ویژه تغییر جهت در زوایای گوناگون، هنوز کیفیت مطلوبی ندارند. هوش مصنوعی تنها در یک بخش پیشرفت ملموسی داشته؛ واکنش به‌موقع CPU به نتیجه لحظه‌ای مسابقه. تیم تحت کنترل هوش مصنوعی هنگام عقب افتادن، هجومی‌تر می‌شود و در صورت پیش بودن، به مدیریت بازی روی می‌آورد. با این حال، این رفتار همچنان سطحی است؛ چرا که CPU درک عمیقی از ماهیت و حساسیت مسابقه ندارد. تفاوت میان یک بازی دوستانه، دیدار لیگی، تقابل تک‌حذفی یا مسابقه رفت‌وبرگشت، نمود معناداری در تصمیمات تاکتیکی آن پیدا نمی‌کند. مهم‌تر از آن، هوش مصنوعی هنوز قادر نیست نتیجه بازی رفت را در تصمیمات مسابقه برگشت لحاظ کند و بر آن اساس آرایش، میزان ریسک‌پذیری یا سبک بازی خود را تطبیق دهد.

دفاع تیمی در حالت Authentic Gameplay عملکرد به‌مراتب بهتری دارد؛ بازیکنان تحت کنترل CPU مشارکت فعال‌تری در پوشش‌های دفاعی دارند و مشخص است EA رفتارهای متفاوتی برای این بخش طراحی کرده است. با این حال، این تفاوت آن‌قدر عمیق نیست که نشان‌دهنده دو هسته گیم‌پلی کاملاً مجزا باشد. بخش عمده‌ای از محدودیت‌های حالت رقابتی در این مود نیز به چشم می‌خورد و ساختار دفاعی همچنان در برخی صحنه‌ها دچار روزنه‌های عجیبی می‌شود. در گیم‌پلی اصیل لمس اولیه در این حالت پویاتر است؛ توپ فاصله طبیعی‌تری از پا می‌گیرد، نرخ خطاهای فردی افزایش می‌یابد و انیمیشن‌های متنوع‌تری برای کنترل توپ به چشم می‌خورد. نبردهای هوایی نیز برخوردهای فیزیکی به‌مراتب سنگین‌تر و واقعی‌تری ارائه می‌دهند. با این وجود، شوت‌زنی در همان چارچوب کلی باقی می‌ماند و دروازه‌بان‌ها نیز به دلیل هسته فنی مشترک با گیم‌پلی رقابتی، همچنان از همان انفعال ساختاری در مواجهه با مهاجمان حریف در نبرد های تک به تک، رنج می‌برند.

در نهایت، افزوده‌شدن ۳۵ اسلایدر جدید، ابزار کارآمدی برای شخصی‌سازی حالت Authentic Gameplay است. تنظیم پارامترهای پاس و شوت تعادل گیم‌پلی را ارتقا می‌دهد و اسلایدرهای CPU Teammate نیز کمبود شوت‌های از راه دور را جبران کرده‌اند؛ به‌طوری‌که می‌توان سرعت مسابقه، شدت برخوردها و نرخ خطا را به واقعیت نزدیک‌تر کرد. با این حال، اسلایدرها صرفاً بر لایه‌های سطحی اثر می‌گذارند. وقتی چالش در لایه‌های عمیق‌تری مانند فیزیک توپ، سیستم حرکت، کاشت پا (Foot Planting)، گذار انیمیشن‌ها یا هوش مصنوعی ریشه دارد، تغییر متغیرهای عددی ساختار اصلی آن‌ها را اصلاح نمی‌کند. از همین رو، Authentic Gameplay 2.0 تحولی بنیادین نیست. این حالت گرچه در نبردهای فیزیکی و ریتم مسابقه پیشرفت داشته، اما صرفاً با کاهش سرعت و افزایش برخوردها بخشی از ضعف‌ها را می‌پوشاند؛ چرا که هسته اصلی گیم‌پلی و ایرادات ریشه‌ای آن در هر دو حالت کاملاً یکسان است.

یکی از عجیب‌ترین نکات EA SPORTS FC 27، عدم پیشرفت ملموس جلوه‌های بصری آن در مقایسه با نسخه سال گذشته است. البته موضوع نورپردازی را نباید مطلق یا صفر و صدی ارزیابی کرد؛ به عنوان مثال، در کات‌سین‌ها به‌ویژه هنگام مسابقات بارانی زیر نورافکن‌ها، بازتاب نور روی قطرات باران با افکت‌های گرافیکی سنگین و به زیبایی به تصویر کشیده می‌شود. اما در روی دیگر سکه، نورپردازی از نمای اصلی دوربین گیم‌پلی در مسابقات شب، روز و به‌‌ویژه هوای ابری با ایرادات متعددی همراه است. در شرایط ابری، نورپردازی حالتی کاملاً غیرپویا، ثابت و یکنواخت دارد و نحوه انتشار نور روی چمن، پیراهن‌ها، بازیکنان و محیط اطراف، فاصله زیادی با رفتار طبیعی نور دارد. این ضعف در عدم تنوع بصری استادیوم‌ها از نمای گیم‌پلی نیز خودنمایی می‌کند. در فوتبال واقعی، هر ورزشگاه به دلیل نوع معماری، جهت‌گیری جغرافیایی، ساختار سقف و نوع نورافکن‌ها، هویت نوری منحصربه‌فردی دارد؛ اما در FC 27 تفاوت محسوسی میان استادیوم‌ها از نظر رنگ، شدت و زاویه تابش نور دیده نمی‌شود. همین مسئله درباره چمن مسابقات نیز صدق می‌کند؛ با وجود تفاوت در بافت و الگوی برش چمن‌ها، این تمایزها زیر تابش نور و در نمای اصلی دوربین کم‌رنگ می‌شوند. پالت رنگی چمن بیش از حد یکنواخت است و شخصیت بصری زمین هر استادیوم به‌‌خوبی قابل تشخیص نیست. شاید تنها ارتقای ملموس این بخش، بهبود Anti-Aliasing در سطوح زمین باشد که تا حدی از لرزش و دندانه‌دار شدن بافت‌ها جلوگیری کرده است. علاوه بر این، زبان بصری بازی در سال‌های اخیر بیش از پیش به سمت ظاهری اغراق‌شده و کارتونی حرکت کرده است. رنگ‌های بیش از حد اشباع‌شده و کنتراست بالا، بیشتر برای چشمگیر بودن طراحی شده‌اند تا بازسازی دقیق اتمسفر واقعی یک مسابقه. در نتیجه، با وجود مدل‌سازی‌های سه‌بعدی باکیفیت، تصویر نهایی همچنان مصنوعی و بیش از حد پردازش‌شده به نظر می‌رسد. FC 27 از نظر فنی بازی زشتی نیست، اما جزئیات ریز فنی دیگر توان پنهان کردن ضعف‌های عمیق نورپردازی و هویت بصری آن را ندارند. پس از چند سال، انتظار تحولی ملموس در این بخش کاملاً منطقی بود، اما گرافیک بازی امسال هم در همان مسیر تکراری گذشته درجا زده است.

شاید بتوان «کریر مود» (Career Mode) را روشن‌ترین نقطه کارنامه FC 27 دانست؛ بخش محبوب و تحول‌یافته‌ای که تحت هدایت آندریاس ویلسدورف و با ترسیم نقشه راهی درست، پس از سال‌ها درجا زدن به پیشرفت‌های عمیقی دست یافته است. کلیدی‌ترین ویژگی این تحول، سیستم «اورال پویا» (Dynamic Overall) است. نباید این سیستم را با نوسانات مقطعی و کوتاه‌مدتِ فرم بازیکنان در نسخه‌های گذشته اشتباه گرفت؛ در سال‌های قبل، تغییرات اورال صرفاً یک ضریب موقت بر اساس چند مسابقه بود و سقف پتانسیل نهایی هر بازیکن همچنان در اعداد ثابت و پیش‌فرض بازی حبس می‌ماند. اما در FC 27، سقف رشد و پتانسیل بازیکنان کاملاً شناور و منعطف شده است. بدین ترتیب، اگر یک بازیکن جوان یا کمترشناخته‌شده فرصت بازی کافی داشته باشد و ثبات عملکرد، روحیه بالا و درخشش در مسابقات را حفظ کند، سقف پتانسیل پیش‌فرض او شکسته شده و توانایی دائمی‌اش به اعدادی به‌مراتب بالاتر از حد تصور اولیه می‌رسد؛ روندی معکوس که برای بازیکنان بی‌کیفیت یا نیمکت‌نشین نیز با افت شدید سقف رشد همراه خواهد بود. در سوی دیگر، سیستم نقل‌وانتقالات کاملاً بازنویسی شده است؛ هوش مصنوعی اکنون بازیکنان را بر اساس نیاز تاکتیکی، ترکیب فعلی و سبک بازی (PlayStyles) جذب می‌کند، نه صرفاً عدد اورال. همچنین افزودن بندهای آزادسازی پویا، شرط بازخرید و جزئیات مالی پیچیده‌تر، حس واقع‌گرایانه مدیریت یک باشگاه را به اوج رسانده است. در نهایت، گرچه FC 27 در بخش‌های هسته گیم‌پلی و برخی المان‌های حرکتی همچنان از ضعف‌های بنیادی رنج می‌برد، اما کریر مود امسال با ارائه مدیریت عمیق، هوش مصنوعی اصلاح‌شده و ساختاری واقع‌‌گرایانه، تجربه‌ای به‌مراتب ارزشمند و اعتیادآور ارائه می‌دهد.

بخش Ultimate Team در FC 27 بیش از آنکه دستخوش تحولات بنیادین شده باشد، مجموعه‌ای از قابلیت‌ها و اصلاحات جدید را دریافت کرده است. یکی از مهم‌ترین ویژگی‌ها، اضافه شدن بخش FUT Gallery است که امکان ویترین‌سازی و مدیریت شکیل‌ترِ بازیکنان، آیتم‌ها و تاریخچه باشگاه را فراهم کرده و به ابعاد کلکسیونی بازی هویت بیشتری می‌بخشد. سیستم چالش‌های ساخت ترکیب (SBC) نیز با بهبودهای ساختاری همراه شده تا فرآیند چیدمان تیم روان‌تر شود. همچنین افزایش پاداش‌های قابل‌معامله و کوین‌های دریافتی از فعالیت‌های گوناگون، مسیر پیشرفت کاربران را هموارتر کرده است. با این حال، شاکله اصلی این بخش همچنان به چرخه همیشگی فصل‌ها، رویدادهای زنده، چالش‌های هفتگی و عرضه مداوم کارت‌های جدید وابسته است؛ الگویی که اگرچه تنوع محتوایی مستمری ایجاد می‌کند، اما در طولانی‌مدت حس یکنواختی و تکرار را نیز افزایش می‌دهد. در مجموع، FC 27 بخش Ultimate Team را گسترش داده، اما تغییرات آن بیشتر گام‌هایی تکاملی هستند تا تحولی ریشه‌ای.

یکی از کلیدی‌ترین نوآوری‌های EA SPORTS FC 27، حالت «The Grounds» است؛ یک هاب اجتماعی و جهان‌باز (Open-World) که تلاش می‌کند بخش‌های متنوعی نظیر فوتبال خیابانی، مسابقات 1v1، حالت Kickabout و حالت Clubs را در محیطی یکپارچه گرد هم آورد. ایده اولیه فوق‌العاده جذاب است و برای نخستین بار در تاریخ این مجموعه، حس حضور در یک زیست‌بوم اجتماعی فوتبالی را تداعی می‌کند؛ فضایی که در آن می‌توان با دوستان همراه شد، مهارت‌ها را صیقل داد و از طریق فعالیت‌های گوناگون، پرسونای ورزشی (Pro) خود را ارتقا بخشید. با این حال، The Grounds در وضعیت کنونی هنوز فاصله معناداری با پتانسیل واقعی خود دارد. اگرچه محیط‌ها از منظر بصری قابل قبول طراحی شده‌اند، اما میزان تعامل‌پذیری و تنوع فعالیت‌های محیطی در حدی نیست که این جهان‌باز را زنده و پویا جلوه دهد. بخش عمده‌ای از نقشه بیشتر حکم یک مسیر رابط و گذرگاه برای دسترسی به حالت‌های مختلف را دارد تا یک دنیای فوتبالی واقعی. علاوه بر این، تراکم و نحوه تعامل بازیکنان حاضر در محیط نیز به اندازه‌ای نیست که حس اتمسفر یک جامعه بزرگ آنلاین را منتقل کند. در نهایت، The Grounds گامی شجاعانه و آغازی نویدبخش برای حرکت مجموعه FC به سمت تجربیات اجتماعی‌تر است؛ اما در حال حاضر، بیشتر شبیه به یک زیرساخت و شاسی اولیه به نظر می‌رسد تا یک جهان‌باز کامل، زنده و پُرجزئیات.

در نهایت، EA SPORTS FC 27 آیینه تمام‌نمای افول شبیه‌سازهای ورزشی در مسلخ سیاست‌های مالی و تجاری است. درخشش چشمگیر «کریر مود» اثبات می‌کند که اگر نگاه تخصصی بر توسعه بازی حاکم باشد، خروجی تا چه حد می‌تواند ارزشمند باشد؛ اما سایه سنگین الگوی درآمدزایی «آلتمیت تیم» اجازه نمی‌دهد این هوشمندی به هسته اصلی گیم‌پلی، موتور حرکتی و زبان بصری بازی نفوذ کند. سال‌هاست که فیزیک، اینرسی و الگوی حرکتی یک فوتبال اصیل، فدای سرعت‌های اغراق‌شده و واکنش‌های آنی می‌شوند تا چرخ فروش کارت‌ها سریع‌تر بچرخد. انحصار بی‌رقیب بازار نیز انگیزه‌ای برای ریسک‌پذیری، بازطراحی موتور بازی و حل ایرادات ریشه‌ای انیمیشن‌ها و فیزیک باقی نگذاشته است. FC 27 شاید با ویترین شکیل‌تر، امکانات جانبی و اصلاحات موضعی محصولی سرگرم‌کننده باشد، اما برای شیفتگان واقعی مستطیل سبز، همچنان سرابی از یک شبیه‌ساز واقعی است؛ اثری که جادوی شطرنج‌گونه‌ی فوتبال را قربانی فرمول‌های تجاری و سودآور مالی کرده است.