بررسی بازی The Sinking City 2

در فاصله هفت سال نسبت به نسخه اول، استودیو Frogwares بالاخره بازی The Sinking City 2 را برای کنسول‌های نسل نهمی و کامپیوترهای شخصی عرضه کرد. بازی‌ای که تفاوت‌های فاحشی با نسخه اول خود کرده است. احتمالاً مهم‌ترین تفاوت این بازی تغییر سبک از اکشن ماجراجویی در نسخه اول به وحشت بقا در The Sinking City 2 باشد. در ادامه این مطلب قصد داریم با بررسی The Sinking City 2 به این سوال پاسخ دهیم که آیا این بازی توانسته مسیر درستی را در پیش بگیرد یا نه؟ پس تا انتها با بازیسنتر همراه باشید.

«بازی The Sinking City 2 بین ژانویه ۲۰۲۳ تا آگوست ۲۰۲۶ در اوکراین ساخته شد. ۹۵ درصد اعضای تیم سازنده در تمام این مدت در کشور ماندند. خانه‌های ۱۷ نفر از ما آسیب دید. ۱۴ نفر از اعضای تیم به نیروهای ارتش پیوستند. با وجود قطعی برق، قطعی آب و شب‌های پر استرس، کار ادامه پیدا کرد؛ و زندگی نیز همین‌طور. ما باور داریم این بهترین اثری است که تا امروز ساخته‌ایم. اما در نهایت بازی به دست شما رسید؛ امیدواریم عاشقش شوید».

این چند خط، جمله‌هایی است که در ابتدای بازی The Sinking City 2 نمایش داده می‌شود. جدیدترین ساخته استودیو Frogwares – که پیش از این با ساخت بازی‌های شرلوک هولمز شناخته می‌شد – در میانه جنگ و آتش ساخته شده. استودیو Frogwares در طول این چند سال با انواع و اقسام مشکلات مواجه شدند. از جنگ و موشک‌باران گرفته تا مشکلات مالی و کمبود امکانات؛ این مشکلات به حدی رسید که آن‌ها در سال ۲۰۲۵ مجبور شدند کمپین کیک‌استارتر بازی را راه‌اندازی کنند تا بتوانند افزایش هزینه‌های ساخت بازی که بر اثر جنگ به آن‌ها تحمیل شده بود را جبران کنند. با وجود تمام این مشکلات بازی The Sinking City 2 در نهایت عرضه شد و حالا با اثری طرفیم که از مسیر سخت و پرچالشی به دست‌مان رسیده است.

اولین توضیحی که سازندگان در خصوص بازی The Sinking City 2 ارائه دادند این بود: یک بازی در سبک وحشت-بقا در دنیای لاوکرفت. همین موضوع نیز در نوع خود عجیب بود؛ چون نسخه اول این بازی در سبک اکشن ماجراجویی عرضه شده بود. یک تفاوت مهم دیگر The Sinking City 2 نیز این است که دیگر با یک بازی جهان‌باز طرف نیستیم. تصمیم اشتباهی که ضربه‌های زیادی به نسخه اول بازی زد، در این بازی به کل کنار گذاشته شده است. به نظر می‌رسد تنها نقطه مشترک این دو بازی این است که هر دو در یک جهان، یک فضای لاوکرفتی و تقریباً یک دوره‌ی تاریخی قرار دارند. بد نیست پیش از هر بحثی نگاهی مختصر به مفهوم «وحشت لاوکرفتی» بیندازیم. اچ. پی. لاوکرفت نام یک نویسنده مشهور آمریکایی است که به پدر وحشت مدرن شهرت دارد. لاوکرفت معتقد بود که قدیمی‌ترین و قدرتمندترین احساس انسان ترس است و قدیمی‌ترین و قدرتمندترین نوع ترس، ترس از ناشناخته‌ها است. همین طرز فکر پایه‌گذار چندین اثر ادبی و داستان کوتاه ترسناک توسط لاوکرفت – مثل هراس در کمین و پیرمرد مخوف و البته پیداش مفهوم جدیدی در ژانر وحشت به نام «وحشت کیهانی» شد. این نوع ترس بیشتر از این که درباره تقابل با هیولاها باشد، روی مفاهیمی مثل ناتوانی انسان در فهم جهان و البته مواردی مثل دیوانگی یا فروپاشی ذهنی تمرکز دارد. حالا که با کلیت مفهوم لاوکرفت و وحشت کیهانی آشنا شدیم باید سری بزنیم به داستان بازی The Sinking City 2.

داستان بازی Sinking City 2 هیچ ارتباطی به نسخه قبل ندارد و کاملاً مستقل روایت می‌شود. نقطه آغاز داستان به شهر آرکهام در ایالت نیوانگلند آمریکا در دهه ۱۹۲۰ بازمی‌گردد. جایی که یک سیل فراطبیعی و غیرقابل توضیح تمام شهر را فرا گرفته و در حال قربانی کردن شهروندان آرکهام است. همه در حال تخلیه کردن شهر هستند، اما شخصیت اصلی بازی – یعنی Calvin Rafferty – به یک دلیل مهم باید در آرکهام بماند تا بتواند عشق زندگی‌اش – یعنی Faye Bennett – را نجات دهد. کلوین و فِی – که هر دو محقق علوم ماورایی بودند – به طور اتفاقی با یک آیین باستانی مرموز برای ورود به Dreamlands آشنا می‌شوند. Dreamlands یکی از مفاهیم مهم در اسطوره‌شناسی لاوکرفت است؛ نوعی قلمرو رویاگونه که به جهانی فراتر از دنیای معمول انسان‌ها مربوط می‌شود، اما نتیجه کنجکاوی‌های کلوین و فی بسیار فاجعه‌بارتر از چیزی بود که آن‌ها تصورش را می‌کردند. کلوین تمام خاطراتش از سفر به Dreamlands را از دست داد و فی نیز به نوع خاصی از کما فرو رفت. حالا کلوین چاره‌ای ندارد جز این که به دل آرکهامِ سیل زده بزند تا بتواند راهی برای بیدار کردن فی پیدا کند. تمام شهر را یک سیل مرموز فرا گرفته و موجوداتی عجیب و کرم‌مانند در تمام سطح شهر پراکنده شده و مردم را به زامبی‌هایی وحشی تبدیل می‌کنند. سیل در بازی Sinking City 2 به نوعی نقش مِه معروف در سری سایلنت هیل را ایفا می‌کند؛ یا حداقل تلاش می‌کند چنین کاری را انجام دهد. کلوین باید با یک قایق موتوری به دل این آب بزند و با سفر به مناطق مختلف آرکهام راهی برای نجات فی پیدا کند. اما هر چه در بازی پیش می‌روید داستان عمیق‌تر و غیرشخصی‌تر می‌شود و شما با حقایق هولناک‌تری در خصوص علت وقوع این اتفاقات و حضور موجودات کیهانی در شهر روبه‌رو می‌شوید.

و اما آرکهام. شهری غم‌زده و در آستانه فروپاشی که گوشه گوشه‌اش را موجودات کیهانی پر کرده‌اند. همه چیز در این شهر در خدمت داستان طراحی شده است. بناهای باشکوهی که روزی در مرکز رفت و آمد مردم بودند، امروز در تسخیر این موجودات شیطانی قرار گرفته‌اند. سیل عجیبی که خیابان‌ها را فرا گرفته و موجودات عظیمی که در اعماق این سیل در انتظار لحظه‌ای مناسب می‌گردند تا به شما حمله کنند. هر بار که محیط جدیدی قدم می‌گذارید، تاریکی و سقوط آرکهام بیشتر برای‌تان نمایان می‌شود و بدون شک همین طراحی زیبا و دقیق از بزرگ‌ترین دستاوردهای سازندگان بازی Sinking City 2 است. گرافیک بازی نیز به همین ترتیب است و به بهترین شکل به شما کمک می‌کند تا از این فضاسازی خاص لذت ببرید و غرق در داستان بازی شوید. تنها ایرادی که در این خصوص می‌توان به Sinking City 2 وارد دانست، طراحی چهره و برخی انیمیشن‌های بازی است که با گرافیک کلی بازی هم‌خوانی ندارد.

ساختار کلی مراحل در این بازی به شدت به سری بازی‌های رزیدنت اویل – به خصوص نسخه‌های جدیدتر – شباهت دارد. در بیشتر مراحل شما ابتدا وارد یک محیط بزرگ می‌شوید که پر است از درهای قفل، معماها و پازل‌های حل نشده و اتاق‌های تو در تویی که به هم راه دارند. بعد از حل کردن معماهای اصلی و باز کردن درهای قفل، شما باید با آیتم‌هایی که به دست آورده‌اید به سراغ پازل اصلی مرحله بروید و با شکست دادن باس آن بخش مرحله را به اتمام برسانید. برخی مراحل بازی نیز حالت نیمه‌جهان‌باز دارند (مثل بازی رزیدنت اویل ۹). شما در این مراحل نیز باید به تمام بخش‌های قابل جست‌وجو مرحله سر بزنید تا بتوانید در نهایت معمای اصلی را حل کنید. انصافاً سازندگان در این بخش نیز قابل قبول عمل کرده‌اند. طراحی مراحل – به لطف الهام از سری رزیدنت اویل – در بیشتر موارد به درستی پیاده شده‌اند و کم‌تر پیش می‌آید که شما را خسته یا دل‌زده کنند. شاید تنها مشکلی که در این خصوص به نظر برسد، تنوع پایین در طراحی دشمنان بازی است. بسیاری از دشمنان شما در مراحل مختلف از روی هم کپی شده‌اند و زمانی که بازی قصد دارد شما را به چالش بکشد، تنها تعداد این دشمنان را زیاد می‌کند. در خصوص دشمنان اصلی در پایان مراحل نیز این موضوع به چشم می‌خورد و شما باید یک مدل باس فایت را چند بار تجربه کنید.

الهام گرفتن Sinking City 2 از سری رزیدنت اویل به همین موارد خلاصه نمی‌شود. البته این چیز پنهانی نیست و خود سازندگان بازی نیز این مورد را به صورت رسمی اعلام کرده‌اند. چینش آیتم‌ها در Inventory، اتاق‌های امنی که محل Save کردن در بازی هستند و حتی زاویه دوربین در مبارزات، همه و همه ما را یاد نسخه‌های درخشان سری رزیدنت اویل می‌اندازند. حتی در گیم‌پلی بازی نیز این موارد به چشم می‌خوردند. یکی از مهم‌ترین این موارد مدیریت و ترکیب منابع با یک‌دیگر است. شما در طول بازی باید تک‌تک مهمات و آیتم‌های‌تان را مدیریت کنید؛ در غیر این صورت به صورت جدی به مشکل خواهید خورد. اما سوالی که ممکن است در این بخش پیش بیاید این است که آیا Sinking City 2 یک کلون لاوکرفتی از رزیدنت اویل به شمار می‌آید یا واقعاً می‌تواند چیزی فراتر به مخاطبانش ارائه دهد؟ بهترین پاسخ این است که بدون شک Sinking City 2 می‌تواند طرفداران رزیدنت ایول را راضی نگه دارد. تجربه یک ادای احترام با کیفیت برای هر طرفداری می‌تواند لذت‌بخش باشد؛ اما نباید فراموش کرد که مقایسه با یکی از بزرگ‌ترین مجموعه‌ بازی‌های تاریخ بار به شدت سنگینی روی دوش یک اثر جدید می‌گذارد. پازل‌ها، فضاسازی کلی و تا حدی داستان Sinking City 2، بخش‌هایی هستند که از این مقایسه سربلند بیرون می‌آیند. اما بخش‌هایی مانند مبارزات هنوز جای کار زیادی دارند تا بتوانند در بین بهترین آثار این سبک قرار بگیرند. 

در نهایت هم باید اشاره کنیم که Sinking City 2 بازی قابل احترامی است. هم به دلیل کیفیت محصولی که در اختیارمان گذاشته و هم به این دلیل که این اثر در شرایط بسیار سختِ جنگی ساخته شده است. به دلیل تغییرات بسیار زیاد نسبت به نسخه اول، به سختی می‌توان این بازی را دنباله Sinking City دانست. اما جرات انجام چنین تحول بزرگی و البته درس گرفتن از اشتباهات گذشته باعث می‌شود تا احترام بیشتری برای این بازی قائل باشیم.