آنچه والدین باید درباره GTA 6 بدانند
محبوبیت GTA 6 به چالش تازهای برای والدین تبدیل شده است

با نزدیک شدن به تاریخ انتشار موردانتظار GTA 6 در ۱۹ نوامبر، برخی والدین نگرانیهای خود را درباره خشونت شدید، محتوای جنسی و سایر موضوعات بزرگسالانه این بازی مطرح کردهاند.
جدیدترین نسخه از مجموعه بسیار محبوب Grand Theft Auto، بیش از یک دهه پس از انتشار GTA 5، در آستانه عرضه قرار دارد و انتظارات زیادی پیرامون آن شکل گرفته است. این بازی از سوی سازمان ردهبندی سنی بازیهای ویدیویی آمریکا (ESRB) درجهبندی M را دریافت کرده است؛ به این معنا که محتوای آن برای افراد ۱۷ سال به بالا در نظر گرفته شده است.
برای ربکا کرین، مادر دو فرزند از شهر برلینگتون در ایالت نیوجرسی آمریکا، هیجان پیرامون انتشار این بازی به یک چالش جدی در زمینه تربیت فرزندان تبدیل شده است.
کرین در گفتوگو با شبکه ABC News اظهار داشت:
«فرزندانم بهشدت تحتتأثیر هیجان پیرامون این بازی ویدیویی قرار گرفتهاند، اما نگرانیهای زیادی دارم. موضوعات بزرگسالانه موجود در بازی بهشدت نامناسب هستند و نمیخواهم فرزندانم در معرض چنین محتواهایی قرار بگیرند.»
با این حال، او میپذیرد که دور نگه داشتن کامل فرزندانش از این بازی ممکن است کار دشواری باشد.
او در ادامه گفت:
«با این واقعیت دستوپنجه نرم میکنم که آنها دیر یا زود به شکلی با این محتوا مواجه خواهند شد؛ چه در مدرسه و چه در خانه دوستانشان. نمیدانم چطور میتوانم آنها را از چنین محتوایی دور نگه دارم، اما بههیچوجه نمیخواهم اجازه دهم در خانه خودمان این بازی را تجربه کنند.»
بازی GTA 6 توسط استودیوی Rockstar Games توسعه داده شده و یک اثر اکشن ماجراجویی جهانباز است که فعالیتهای مجرمانه، خشونت شدید و موضوعات بزرگسالانه مختلفی را در بر میگیرد. این بازی برای کنسولهای PlayStation 5 و Xbox Series X|S منتشر خواهد شد.
سازمان ESRB که مسئولیت خودتنظیمی و ردهبندی سنی بازیهای ویدیویی در آمریکای شمالی را بر عهده دارد، هنگام اعطای درجهبندی M به GTA 6، مواردی همچون خشونت شدید، نمایش خون و صحنههای دلخراش، برهنگی، محتوای جنسی آشکار، زبان نامناسب و مصرف مواد مخدر و الکل را از دلایل این تصمیم عنوان کرده است.
دکتر نیکلاس کارداراس، روانشناس و نویسنده کتاب «Glow Kids: How Screen Addiction Is Hijacking Our Kids – and How to Break the Trance» که در زمینه اعتیاد به فناوری تخصص دارد، معتقد است والدین ممکن است میزان خشونت نمایشدادهشده در مجموعه GTA را دستکم بگیرند.
کارداراس که هیچ ارتباطی با بازی یا سازمان ESRB ندارد، به تجربه خود از مواجهه با والدینی اشاره کرد که در نسخههای قبلی این مجموعه به فرزندان کمسنوسال خود اجازه بازی میدادند، بدون آنکه درک کاملی از محتوای آن داشته باشند.
توصیه او به والدین کودکان زیر ۱۷ سال کاملاً روشن و قاطع است.
او گفت:
«این وظیفه والدین است که نقش خود را بهدرستی ایفا کنند و جلوی چنین اتفاقی را بگیرند.»
آیا میزان بلوغ فکری کودک در این تصمیم تأثیرگذار است؟
کاترین هیکم، مددکار اجتماعی بالینی دارای مجوز و متخصص حوزه تربیت فرزند، معتقد است والدین نوجوانان بزرگتر هنگام تصمیمگیری درباره سرگرمیهای دارای ردهبندی سنی بزرگسالان باید به سن فرزند و آمادگی عاطفی او توجه کنند.
هیکم در گفتوگو با ABC News اظهار داشت:
«وقتی با موضوعات بزرگسالانه روبهرو هستیم، باید آمادگی فردی هر کودک را نیز در نظر بگیریم.»
او توصیه میکند والدین شخصیت فرزند، میزان رشد عاطفی و توانایی او در درک و پردازش محتواهای آزاردهنده را ارزیابی کنند.
کارداراس نیز معتقد است هر کودکی که یک بازی خشونتآمیز را تجربه میکند، لزوماً در دنیای واقعی رفتارهای خشونتآمیز از خود نشان نخواهد داد؛ با این حال، او تأکید دارد که والدین باید محتوای چنین بازیهایی را جدی بگیرند.
برخی والدین بر این باورند که فرزندان نوجوانشان توانایی تشخیص موقعیتهای خیالی در بازیها از رفتارهای واقعی در دنیای بیرون را دارند.
متیو پریست، پدر چند پسر نوجوان از منطقه اورنج کانتی در ایالت کالیفرنیا، میگوید با وجود مخالفت شخصی با موضوعات مطرحشده در GTA 6، به فرزندانش اعتماد دارد و معتقد است آنها میتوانند تصمیمهای مسئولانهای بگیرند.
پریست به ABC News گفت:
«پسران من نوجوان هستند و اگرچه با موضوعات مطرحشده در این بازی ویدیویی موافق نیستم، اما معتقدم آنها میتوانند انتخابهای درستی داشته باشند و حتی در صورت مواجهه با چنین بازیای، تفاوت میان درست و غلط را تشخیص دهند.»
او در ادامه افزود:
«اجازه دادهام نسخههای قدیمیتر این مجموعه را بازی کنند و برای نسخه جدید نیز چنین اجازهای خواهم داد. فکر نمیکنم موضوعات بزرگسالانه GTA 6 باعث شود آنها در زندگی واقعی همان رفتارها را تکرار کنند.»
اگر فرزندتان بگوید تمام دوستانش GTA 6 را بازی میکنند، چه باید کرد؟
محبوبیت بسیار زیاد GTA 6 میتواند تعیین محدودیت برای بسیاری از خانوادهها را به چالشی دشوار تبدیل کند.
کودکان ممکن است ویدیوهای مربوط به گیمپلی بازی را در شبکههای اجتماعی مشاهده کنند یا درباره آن از همکلاسیهای خود بشنوند. چنین شرایطی میتواند این احساس را در آنها ایجاد کند که از جمع دوستانشان عقب ماندهاند و فرصت همراهی با دیگران را از دست میدهند.
هیکم معتقد است والدین باید بپذیرند که همیشه نمیتوانند بر تمام محتواهایی که فرزندانشان خارج از خانه با آنها مواجه میشوند، کنترل داشته باشند.
او در این زمینه گفت:
«ما اغلب زمانی که فرزندانمان از خانه خارج میشوند و وارد اجتماع میشوند، کنترلی بر تمام اتفاقات نداریم.»
در عوض، او توصیه میکند والدین پیش از مواجه شدن فرزندانشان با محتوای بزرگسالانه، درباره این موضوع با آنها گفتوگو کنند و دلایل وضع قوانین و محدودیتهای خانوادگی را برایشان توضیح دهند.
کارداراس که دو پسر دوقلوی ۱۹ ساله دارد، میگوید فشارهایی را که والدین در این شرایط تجربه میکنند، بهخوبی درک میکند؛ بهویژه زمانی که بازیهای ویدیویی بخش مهمی از زندگی اجتماعی فرزندانشان را تشکیل میدهند.
او محدود کردن زمان بازی پسرانش را «بزرگترین نبرد ممکن» توصیف کرد؛ چراکه بسیاری از دوستان آنها نیز به بازیهای ویدیویی علاقه داشتند و آنها را تجربه میکردند.
کارداراس درباره میزان رواج بازیهای ویدیویی در میان نوجوانان گفت:
«اگر اهل بازی کردن نباشید، به فردی متفاوت از بقیه تبدیل میشوید.»
او با این جمله بر دشواری مقاومت والدین در برابر فشارهای اجتماعی و خواستههای فرزندانشان تأکید کرد.
با وجود این، کارداراس معتقد است والدین نباید صرفاً به دلیل محبوبیت یک بازی، خود را مجبور به اجازه دادن برای تجربه اثری کنند که با رده سنی فرزندشان تناسب ندارد.
والدین باید مراقب چه نشانههای هشداردهندهای باشند؟
کارداراس معتقد است والدین علاوه بر محتوای خشونتآمیز بازی، باید به احتمال شکلگیری رفتارهای مشکلساز و اعتیاد به بازیهای ویدیویی نیز توجه داشته باشند.
او در این باره گفت:
«قطعاً تأثیر دوپامین وجود دارد و این مسئله بخشی از چرخه اعتیادآور بازیها محسوب میشود. این بازیها میزان دوپامین و آدرنالین را افزایش میدهند، اما در عین حال میتوانند حساسیت افراد نسبت به خشونت را نیز کاهش دهند.»
به گفته او، والدین باید بررسی کنند که آیا بازی کردن بهتدریج در زندگی روزمره فرزندشان اختلال ایجاد میکند یا خیر.
کارداراس تأکید کرد:
«موضوع همیشه به میزان زمانی که صرف بازی کردن میشود، محدود نیست.»
او توضیح داد که والدین باید بیش از هر چیز به تغییرات رفتاری و عملکرد روزمره فرزندان خود توجه کنند.
وی در ادامه این پرسشها را مطرح کرد:
«آیا نمرات تحصیلی فرزندتان رو به کاهش است؟ آیا دیگر به برخی از فعالیتهایی که قبلاً به آنها علاقه داشت، توجهی نشان نمیدهد؟»
به گفته کارداراس، اختلال در الگوی خواب، افزایش تحریکپذیری و کاهش علاقه به سرگرمیها یا فعالیتهای اجتماعی نیز میتوانند از دیگر نشانههای هشداردهنده باشند.
در نهایت، والدین میتوانند با استفاده از تنظیمات کنسولهای بازی، دسترسی به بازیهای دارای ردهبندی سنی بزرگسالان را محدود کنند، خریدهای درون فروشگاهی را تحت کنترل بگیرند و برای مدتزمان بازی کردن فرزندانشان محدودیت تعیین کنند.



