آخرین ساخته ی شرکت قدرتمند Clover Studios هم عرضه شد، گفتن این جمله برای ما واقعا سخت بود چون این شرکت با وجود اینکه فقط دو عنوان بازی را تا بحال عرضه کرده بود اما هم از سوی گیمر ها هم از سوی منتقدین مورد تشویق فراوان قرار گرفته بود. Viewtiful Joe بازی ای بود که قصد تمسخر فیلم های مشهور تاریخ سینما را داشت و البته در سبک اکشن دو بعدی عرضه شد که در سال های اخیر تا حدودی فراموش شده است، با این وجود این بازی با پرداخت عالی و یک گیم پلی شاهکار تمام سر ها را بسوی خودش برگرداند تا سازندگان دیگر بدانند که برای ساخت یک بازی عالی چیز های مهمتر از گرافیک پر زرق و برق هم وجود دارد. بازی دیگر این شرکت هم Okami بود که بدون شک هنری ترین بازی تاریخ محسوب می شود و نیاز به توضیح نمی بینم چرا که همه چیز این بازی در حسی خلاصه شده که هر گیمر بعد از بازی کردنش بدست می آورد نه تعریف هایی که از دیگران می شنود.

وضعیت God Hand مقدار زیادی با دو کار قبلی Clover Studios متفاوت است، این بازی همه چیز را یک جا دارد. سبک این بازی تلفیقی از بازی های وسترن و تخیلیست. (تخیلی هم از نوع جادوگری و قدرت های خارق العاده ی اساطیری و هم از نوع آینده ی دور) منتها این بازی نه اکشن اول شخص است نه ماجرایی بلکه سبک آن به اصطلاح "همه رو بزن" (Beat 'em up) است که در دنیای بازی های سه بعدی تا به امروز نتوانسته است حس و حال دوران کنسول های 8 و 16 بیتی را داشته باشد. حالا که نوبت به God Hand رسیده باید بگوییم که این سبک کاملا نو و زنده شده و با اینگونه روایت اگر دنباله رو هایی پیدا کند مطمئنا باید منتظر زنده شدن مجدد این سبک و هجوم نسخه های سه بعدی بازی های قدیمی این سبک باشیم. (البته خبر ساخته شدن Golden Axe برای X360 مدتیست که به گوش می رسد و خبرهایی هم از ساخته شدن نسخه های جدیدی از Street Fighters در محافل مختلف رد و بدل می شود)

God Hand در یک نگاه کلی یک بازی خوش ساخت است و در نگاه ریزتر هم اشکالات موجود در آن باعث نمی شود که شما از بازی بدتان بیاید چرا که از انجام لذت می برید، گرافیک بازی برای یک بازی سریع و البته سوم شخص بسیار خوب است. از طرفی سیستم مبارزه ی آن دست کمی از سیستم مبارزه بازی های قدرتمند سبک Crazy-Action مثل DMC یا GOW ندارد و از همه مهمتر موسیقی متن و صدا گذاری بازیست که بهترین قسمت بازی محسوب می شود. البته طنز موجود در بازی هم یکی از نقاط قوت آن محسوب می شود، طنزی که در بعضی از جاها باعث می شود که احساس درد به شما دست بدهد!! بازی تمام این خوبی ها را مدیون نامی بزرگ در صنعت بازی سازی یعنی شینجی میکامی است که هر وقت اسمی از Resident Evil می برید ناخود آگاه اسم او وارد ذهنمان می شود.

داستان بازی مربوط به افسانه ای می شود که در آن یک جنجگوی قدرتمند و قهرمانی بزرگ جهان را از شر شیطان خلاص کرده و قدرت او را در دستش حبس کرده است و از آن به بعد به نام God Hand شناخته شده است. این قدرت ها در دست او به او توانایی های زیادی در زمینه ی هنر های زرمی داده که به واسطه ی همین قدرت ها توانسته سال ها از زمین محافظت کند. نکته منفی ای  که این قدرت دارد نفس بد موجود در آن است که اگر کسی توانایی کنترل آن را نداشته باشد به جای اینکه آن را در راه خیر به کار ببندد تبدیل به مرید شیطان می شود و می تواند  از قدرت God Hand در راه های پلید استفاده کند.

حالا بعد از سال ها این قدرت در وجود جوانی به نام جین حلول کرده (در دست راست او) و او وظیفه دارد که از این قدرت محافظت کند و البته در مقابل خلافکاران هم بایستد، اینکه چطور به این قدرت می رسد هم کمی بی مزه به نظر می رسد که بهتر است خودتان در هنگام بازی به آن پی ببرید. باید قبول کرد که این داستان زیادی ساده است یا لااقل از فردی مثل میکامی انتظار داستان بهتری می رفت، اما باید توجه داشته باشیم که این بازی در محدوده ی سبکی قرار دارد که خط داستانی آن ها فقط برای این ساخته شده که شما لااقل پیش خودتان تصور کنید که هدفی هم برای انجام بازی در کار است و در God Hand این هدف مراقبت از زمین در برابر بدی هاست که هدف خوبی به نظر می رسد. در کل اگر دنبال یک داستان پر و پیچ و خم و رمز آمیز هستید که هر لحظه شما را غافل گیر کند مسلما آخرین انتخاب شما باید God Hand باشد چرا که این بازی برای اینکه طنز موجود را بیشتر کند از کلیشه های معروف داستان های مختلف بهره می برد. شخصیت پردازی معنای آنچنانی ای در God Hand ندارد غیر از اینکه باید بگوییم که جین یک قهرمان دوست داشتنی، کلیشه ای و کاملا باور کردنی برای بازی ای مثل God Hand است اما هیچ کدام از شخصیت های این بازی در ذهن شما باقی نخواهند غیر اینکه در یادتان بماند دشمنان بخت برگشته ی شما چه وضعیتی داشتند؛ زمانی که آن ضربه های خنده آور دردناک را بر آن ها وارد می کردید.

گیم پلی بازی نه خیلی چیز جدیدی در بر دارد نه خیلی چیز ویژه ایست. هر چیزی که در این چند ساله در سبک Beat 'em up دیده ایم با یک روح سه بعدی در قالب این بازی ظهور کرده اند اما نکته ای که برای گیم پلی یک بازی لازم است در این بازی وجود دارد و آن هم چیزی نیست جز "جذابیت". جذابیت و لذتی که در مبارزات بازی وجود دارد شما را راغب تر به پیشرفت و یادگیری بیشتر در بازی می کند. من که خیلی بازی را دوست داشتم و کیفی که موقع انجام بازی می کردم را با هیچ کدوم از بازی هایی که همزمان درگیرشان بودم عوض نمی کردم و همواره جاذبه ی این بازی برای من موقعی که می خواستم به بازی کردن بپردازم، بیشتر از بازی های دیگر بود. طرفداران اصلی بازی های سبک Beat 'em up می دانند که این بازی ها همواره در تقابل با اسمشان هستند، چرا که اسم آن ها این حس را منتقل می کند که با یک بازی ساده طرف هستیم که فقط در آن یک هدف دارید و آن هم کشتن هر شخصی است که در صفحه می بینید اما این تصور کاملا اشتباه است، چون این بازی ها نیاز به برنامه ای درست برای پیشرفت دارند و بی گدار به آب زدن در اینجور بازی ها در مقابل خیل عظیمی از دشمنان که مانند مور و ملخ بر سر شما سرازیر می شوند مساویست با شکستی ساده و باور نکردنی! در این بازی ها همواره باید مراقب درجه ی سلامتیتان باشید و مواظب باشید که هیچ دشمنی به پشت سر شما راه پیدا نکند و تا می توانید دشمنان را سریع بکشید. یک چنین مولفه هایی باعث شده که این سبک یکی از سخت ترین سبک های بازی های رایانه ای باشد، این وسط God Hand وظیفه ی سخت بودن را هر چه بهتر ایفا کرده پس فکر اینکه این بازی آسان است را از سرتان بیرون کنید چون این بازی تا می تواند دشمن بر سر راه شما می گذارد و البته با قدرت و توانایی های مختلف که از هوش مصنوعی نسبتا خوبی هم بر خوردار هستند و یک راست شما را به سوی نابودی سوق می دهند. God Hand بدون شک موفق ترین اقدام برای زنده سازی سبک Beat 'em up بوده است، با رشدی که بازی ها امروزه کرده اند، بازی های این سبک تقریبا کشش رقابت با آن ها را نداشتند چرا که چیزهایی در بازی ها جدید مهم شدند که این سبک هر چقدر هم که در آن زمینه ها پیشرفت می کرد نمی توانست روی دست دیگر سبک ها بلند شود و از طرفی سازنده های بزرگ بیشتر به سراغ بازی هایی در سبک های اصلی می رفتند و روز به روز از سازندگان این سبک کاسته شد. تا اینکه بازی هایی در این سبک عرضه شدند که فاقد هر گونه اعتباری بودند، در سوی دیگر رشد فکری گیمر ها به واسطه ی اینگونه پیشرفت ها به گونه ای بود که دیگر بازی های این سبک برای آنها جذب نبودند ولی مدتی بعد، نبود یک بازی خوب در این سبک باعث شد که گیمر ها خلا یک بازی بزرگ و خوب را در این سبک احساس کنند و حالا God Hand به بهترین شکل توانسته تا حس و حال بازی های آن زمان حفظ کند و در عین رعایت اصول قدیمی یک بازی کاملا امروزی را عرضه کند که از ارزش های بالایی بر خوردار است.

در بازی شما با انواع دشمنان و انواع باس ها در ابعاد مختلف و با امکانات کاملا متفاوت روبرو می شوید که پشت پرده های همه ی آن ها شیاطین قرار دارند و برای پیروزی در مبارزات نیاز زیادی به یک تکنیک مهم دارید: "فشار مداوم و سریع دکمه ها" و تصمیم اینکه چه کسی را اول بکشید قبل از اینکه کسی شما را بکشد. هوش مصنوعی بازی همانطور که در بالا ذکر شد خوب کار شده مخصوصا در مبارزه با باس ها شما ناگهان به عکس العمل هایی بر می خورید که متعجب می شوید. مثلا زمانی که شما با خیال راحت دشمن مورد نظر را زیر مشت و لگد گرفته اید اما با یک لحظه غفلت در زدن دکمه ها ناگهان یک دفاع در مقابل حرکت بعدی خود می بینید و اینجاست که نوبت به درد کشی شما می رسد! در بین مراحل شما به چک پوینت هایی برای ذخیره سازی بازی می رسید که با رسیدن به آن ها علاوه بر ذخیره سازی می توانید به انجام تمرین برای قوی تر شدن خودتان بپردازید یا اینکه برای خودتان قدرت ها و چند ضرب های جدید بخرید و از این ها که بگذریم می توانید وقت خودتان را در کازینو هم تلف کنید.

بازی در فضا سازی آنچنان موفق نبوده است، این درست که طنز موجود در بازی عالیست اما ریتم تکرار شونده ی آن بعد از مدتی به شدت خسته کننده می شود و موقعیت ها دیگر خنده دار به نظر نمی رسند و از طرفی بازی در فضای غرب وحشی و دوران کابوی ها اتفاق می افتد اما اینبار آدم بد های ماجرا بیشتر از اینکه آمریکایی به نظر برسند، ژاپنی به نظر می رسند با اینکه اصلا چهره ای ژاپنی ندارند! دوربین تا حدودی دارای نقص است چون در خیلی از صحنه ها دوربین در مقابل سرعت بازی کم می آورد اما در کل دوربین بازی قابل قبول است و به مرور به آن عادت می کنید. اما نمی توانیم تضمین کنیم که در طول بازی اذیتتان نکند. بازی برای پیشرفت و دادن Level به شما از سیستمی مانند DMC استفاده می کند اما این وسط این فقط شما نیستید که پیشرفت می کنید بلکه با پیشرفت هایی که در کار شما حاصل می شود باید منتظر دشمنان قوی تری نیز باشید. در ضربات جین البته نوعی غیر طبیعی بودن هم به چشم می خورد که مربوط به طنزگونه بودن بازیست و نیاز به داشتن توضیح قانع کننده برای این جور اتفاق ها نخواهید داشت.

گرافیک بازی برای سبکی که God Hand دارد خوب است و بازی از لحاظ هنری طراحی خوبی دارد ولی از لحاظ تکنیکی در طراحی محیط ها کمی بد عمل کرده است. با این حال طراحی شخصیت و خصوصا متحرک سازی آن ها خیلی خوب کار شده است. در طراحی چهره ها هم به خوبی کار شده، خصوصا در طراحی چهره ی جین به خصوصیات زیادی توجه شده است و دشمنان هم به نسبت اینکه تعداد زیادی هستند اما در مجموع طراحی مناسبی دارند. سازندگان در ریزه کاری هایی مانند طراحی لباس زیاد قوی عمل نکرده اند اما به عنوان اینکه هدف سازندگان یک بازی Beat 'em up خوب بوده نسبتا ریزه کاری ها مناسب می باشند اما مسلما جای کار بیشتری هم وجود داشت. ولی ناگفته نماند که افکت هایی مانند انفجار و خورد شدن وسایل به خوبی خود را نمایان می کنند. میانپرده های اصلی بازی هم واقعا خوب کار شده اند و از انیمیشن خوبی برخوردار هستند و ارزش دارد که در طول بازی زحمت های فراوانی بکشید تا به یکی از این میانپرده ها برسید. محیط های بازی دارای جزییات زیادی نیستند و نبود فیزیک تحقق گرایی درست و حسابی این نقیصه را بیشتر توی چشم می آورد، شاید بهتر بود محیط های بازی را کمی پویا تر می ساختند اما شاید سازندگان انتظار داشته اند که در سرعت بالای بازی این نقص به چشم نیاید اما متاسفانه این اشکال از همان لحظه ی اول بازی کاملا به چشم می آید.

مهمترین و قوی ترین بخش بازی قسمت موسیقی آن است که برای ساخت آن از آقای ماسافومی تاکادا (یکی از اعضای گروه سودا 51 که در ساخت بازی هایی مثل Killer 7 و Michigan همکاری داشته اند) کمک گرفته شده که در انتقال حس طنز و حس سرعت بازی کاملا عالی عمل کرده است. قطعات موسیقی میان بازی بیشتر از دو سبک راک و تکنو تشکیل شده اند اما می توانید در بین این ها قطعاتی از سبک هایی مثل پانک و ... را هم بشنوید. در صداگذاری سازندگان کاملا سلیقه ای عمل کرده اند و بستگی دارد که طنز از نظر شما چه چیزی باشد تا شما از صداگذاری این بازی خوشتان بیاید. از دیدگاه ما این صدا گذاری نسبت به چیزی که می توانست باشد ولی نیست هم نکات ویژه ای دارد اما در کل اگر از یک صداگذاری سینمایی استفاده کرده بودند که کمی حس جدی بودن هم در وجود بازی قرار می داد می توانست بازی را زیباتر کند.

در کل God Hand یکی دیگر از بازی های خوبیست که در آخرین روزهای عمر PS2 عرضه شده و دارندگان این کنسول حتما باید آن را امتحان کنند. شما هر چه گیمر قدیمی تر و کنسولی تری باشد از این بازی بیشتر لذت می برید، خیلی ها سال ها منتظر یک چنین بازی در سبک Beat 'em up بودند و حالا که عرضه شده سعی کنند آنرا از دست ندهند، چون مطمئنن با صحنه هایی روبرو خواهند شد که می تواند بسیار لذت بخش و جذاب باشد!