نسخه ی چهارم از بازی راننده (Driver) مدتی پیش به بازار عرضه شد اما این نسخه نیز همانند نسخه ی قبل سوالات زیادی را در ذهن ما ایجاد کرد که آیا واقعا لازم است برای تمام بازی های قدیمی نسخه ی جدیدی عرضه شود و یا اینکه این نسخه ی جدید به چه قیمتی باید ساخته شود ؟ آیا لازم است تمام طرفداران یک بازی قدیمی از نسخه ی جدیدی اظهار نفرت کنند ؟ طراحان بازی بهتر است این نکته را مد نظر داشته باشند داشته باشند که طرفداران بازی طرفدار فرمول قدیمی بازی اما بروز شده هستند هستند نه این بازی که تقلید از بازی های دیگر این سبک و بازگشت به فرمول قدیمی بدون کوچکترین تغییری است . شاید این وسط طراحان بازی Mafia حق داشته باشند نسخه ی جدیدی از بازیشان را به بازار نفرستند زیرا ممکن است به جایگاه بازی Mafia صدمه بزند و برای طراحان بازی هم چشیدن طمع شکست صورت بدی دارد ، اما به نظر می رسد که وضع برای Reflections جور دیگری است . شکستی که Div3r خورد به اعتقاد خیلی ها پایان بسیار بدی برای یک سری بازی عالی بود اما مدت کوتاهی بعد از عرضه ی نسخه PC بازی خبر ساخت چهارمین نسخه ی بازی هم اعلام شد و روزی که ما DrIVer را بازی کردیم باز هم احساس کردیم که تجربه ی خوبی نداشته ایم ولی این تجربه مقداری بهتر از بازی کردن Driv3r بود ، اما باز هم این احساس به ما دست داد که بهترین قسمت بازی نام گزاری آن است.

نسخه ی اول Driver در سال 1999 برای PC و PSOne عرضه شد و جوایزی زیادی برد . دلیل مهم موفقیت بازی استفاده از سبک رانندگی بصورتی داستانی بود ، ایده ی اصلی بازی از بازی های ابتدایی سری GTA گرفته شده بود اما با این تفاوت که بازی با زاویه ی دوربینی مانند تمام بازی های رانندگی قابل انجام بود برخلاف GTA که دارای دوربینی هم ارتفاع بود . داستان بازی در غالب پیام های تلفنی و نوشته های روی تصویر روایت می شد و در مورد یک پلیس مخفی بنام Tanner بود که در یکی از گروه های مافیایی شهر نفوذ کرد و ... . نسخه ی دوم بازی با اضافه کردن میان پرده های گرافیکی و مراحل کوتاهی خارج از اتومبیل توانست نظرات بیشتری را بخود جلب کند ، اما نسخه ی سوم بازی با مشکلات فراوان خود نام Driver را به نابودی کشید تا حدی که بازی نه در بین منتقدان با نظرات خوبی روبرو شد نه در بین گیمر با آن برخورد خوبی شد اما فروش نیمه خوب آن که مدیون طرفدارنش است باعث شد که سازندگان قصد ساخت نسخه ی جدیدی را کنند که وضعیت نسبتا مشابهی با نسخه ی سوم دارد اما کمی بهتر .

در یک نگاه کلی به بازی که نام کامل آن DrIVer : Parallel Lines است می توان گفت بازی نسخه ی بروز شده ای از نسخه ی اول بازی است اما حتی به گرد راه نسخه ی اول هم نمی رسد . بازی در نگاهی کوتاه از نسخه ی سوم خیلی بهتر است . اینبار سازندگان به شعور مخاطب خود احترام گذاشته اند و محیط بازی را هم خوب طراحی کرده اند و دقیقا بر خلاف نسخه ی قبل محیط بازی مطابق با استاندارد های امروز صنعت بازی سازی است اما فقط در حد همین استاندارد هاست . بازی حرکتی رو به جلو داشته است اما سرعت و شدت این حرکت خیلی کم است به طوری که می شود گفت بازی در شماره هفتم بالاخره به جایگاه گذشته ی خودش دست می یابد اما به اعتقاد ما بهتر است سازندگان در همین جا به عمر این سری بازی خاتمه دهند.بازی در شهر نیویورک و درسال 1978 شروع می شود . شما در قالب شخصی که خودش را The Kid خطاب می کند و برای بدست آوردن پول و دست و پا کردن نام برای خودش وارد شهر شده است به انجام بازی می پردازید . TK از 18 سالگی شروع به انجام کارهای خلاف کرده است و در ابتدا بیشتر نقش راننده را داشت تا اینکه به مرور از کارهای دزدی و رانندگی خسته می شود و وارد کار قاچاق مواد مخدر می شود ، بعد از مدتی او دستگیر شده و 28 سال به زندان می رود و بازی به زمان حال می رسد زمانی که TK آزاد می شود و قصد انتقام گیری را دارد. داستان بازی در دو بازه ی زمانی مختلف اتفاق می افتد و این امکان را به سازندگان داده است که بتوانند محیط های بازی را به دو صورت مختلف گذشته و آینده نمایش دهند و خوش بخشبختانه سازندگان تفاوت زیادی را برای نیویورک 38 سال پیش با نیویورک زمان حال قائل شده اند . قسمت آزار دهنده ی اصلی بازی اینست که داستان بازی به مقدار زیادی شباهت به بازی GTA:Vice City دارد با این تفاوت که ماجرای قبل از به زندان افتادن نقش اول بازی را هم بازی می کنیم . نکته ای که تا حدودی جالب به نظر می رسد تغییر نقش اول بازی است . در تمام نسخه های قبل نقش اول بازی یک پلیس مخفی بنام Tanner بود که در نسخه ی سوم توسط Jericko در یک مبارزه ی خیابانی در پایان بازی کشته شد . تعویض قهرمان کار جالبی بوده اما مشکل اینجاست که قهرمان جدید در حد و اندازه های قهرمان قدیمی نیست و نتوانسته جای او را پر کند . شخصیت پردازی در بازی معنای خاصی پیدا نمی کند ، در مورد پیش زمینه ی هیچ کدام از شخصیت های فرعی اطلاعی به گیمر داده نمی شود و اصولا فرقی نمی کرد که این شخصیت ها چه ظاهری داشته باشند یا نام آنها چه چیزی باشد . نقش اول بازی هم همانطور که اشاره شد جذابیتی در حد نقش اول یک بازی را ندارد و معرفی درستی از او ارائه نمی شود . در مجموع داستان بازی دارای مشکلات زیادیست که چشم پوشی از آنها غیر ممکن است که شاید با صرف کردن کمی وقت بیشتر این مشکلات قابل حل بودند و این امکان وجود داشت که خط داستانی قابل قبول تری را برای بازی ارائه کرد .

گرافیک بازی نمره ی بالایی می گیرد اما دلیل اصلی نه گرافیک خود بازی بلکه میان پرده های با کیفیت و باورنکردنی آن است . میان پرده های نسخه ی دوم و سوم بازی عالی بودند ولی این دفعه در قسمت چهارم طراحی میان پرده ها به اوج رسیده است . تفاوت آنچنانی بین میانپرده ها و واقعیت وجود ندارد ، همه چیز در میانپرده ها دارای پرداختی عالی هستند از انفجار ها و شلیک های اسلحه تا حرکت های چهره ی شخصیت ها در هنگام صحبت و انتقال احساسات فراتر از عالی هستند اما ، بدلیل این چنین میانپرده های عظیم و زیبایی زمانی که وارد بازی اصلی می شویم کاملا ناامید می شویم چرا که گرافیک گیم پلی بازی حتی به چند فرسخی گرافیک میانپرده ها هم نمی رسد . البته نا گفته نماند که گرافیک بازی بد نیست اما انتظاری که با توجه به میانپرده ها در گیمر بوجود می آورد حتی به مقدار کمی توسط گرافیک موجود در بازی پاسخ داده نمی شود . گرافیک نسبت به نسخه ی سوم پیشرفت قابل توجهی داشت ، بازی دارای محیط های طراحی شده ای است ، بر خلاف نسخه ی قبل محیط های بازی کامل قابل قبول هستند و باز هم برخلاف نسخه ی قبل اینبار ساختمان ها در بازی دارای طراحی بسیار مناسبی هستند و با اطمینان می توان که در بین بازی های هم سبک از طراحی بهتری برخوردارند و مقام اول را در این بخش می گیرد . در بخش طراحی شخصیت ها و متحرک سازی آن ها مشکلات زیادی دیده می شود مخصوصا در زمان دویدن که حرکات بدن اصلا با هم هماهنگ نیست . طراحی اتومبیل ها عالی ترین بخش گرافیک گیم پلی را تشکیل می دهند ، رنگ های اتومبیل ها از زیبایی بالایی برخوردار هستند و از همه مهمتر اینکه نوع برخورد اتومبیل در نوع صدمه دیدن آن موثر هستند و با توجه به نوع تصادف صدمه ی خاصی برای بازی تعریف شده است که از جمله نکات مثبت بازیست که کاملا به چشم می آید .گیم پلی بازی دارای مشکلاتیست که به مقدار بسیار زیادی به کیفیت بازی صدمه زده اند . بازی از لحاظ گیم پلی به حال و هوای نسخه ی اول و دوم بر گشته که بسیار خوب است اما مشکل در اینجاست که کوچکترین سعی ای توسط سازندگان برای امروزی کردن فرمول قدیمی بازی نشده است ، اگر قسمت های مبارزه های کوتاه در بازی وجود نداشت بازی کاملا یک بازی رانندگی بود که قصد آن رفتن به بخش های مختلف محیط بازی بود اما اشکال بزرگ کار اینجاست که قسمت های مبارزه هم بازی را از یکنواختی در نیاورده اند . محیط بازی بسیار وسیع است و این اولین باریست که فقط یک شهر محیط کلی بازی را تشکیل می دهد . تقریبا نیویورک به طور کامل در بازی حضور دارد و این باعث شده که محیطی بزرگتر از نسخه ی قبل را شاهد باشیم که در آن سه شهر حضور داشتند! بازی در دو بازه ی زمانی مختلف اتفاق می افتد که در هردو بازه ی زمانی محیط بازی کاملا متفاوت است و این احساس را به گیمر می دهد که واقعا بازی را در دو زمان مختلف انجام می دهد همچنین وسایل نقلیه و اسلحه ها هم کاملا متفاوت هستند . ماموریت های بازی بیشتر شامل رانندگی و تعقیب و گریز هستند اما بدلیل ضعف بسیار زیاد هوش مصنوعی تعقیب کنندگان شما که بیشتر پلیس ها هستند هیجان بازی در سطح بسیار پایینی قرار دارد ، البته بخش رانندگی بازی از کنترل بسیار خوبی برخوردار است که این امر باعث بالا رفتن کیفیت این بخش شده است . مراحل تیراندازی و مبارزه ای که تعداد کمی را تشکیل می دهند و بیشتر در لابلای بخش های رانندگی قرار دارند فاقد جذابیت لازم هستند و بدلیل کنترل بسیار بد بازی آزار دهنده هستند .

نکته ی جالب توجه دیگر گیم پلی بازی تفاوت در سرعت اتومبیل ها در دو بازه ی زمانی است والبته اینکه کنترل اتومبیل های زمان حال به طور نامحسوسی نرمتر است . سیستم تعقیب پلیس هم در بازی جالب است بطوریکه دو مدل سیستم تعقیب و گریز وجود دارد ، یکی مربوط به شخصیت بازی و دیگری مربوط به اتومبیل مورد استفاده است ، از طرفی همانند بازی MGS پلیس دارای زاویه دید هستند که اگر در این محدود شما دست به کار خلاف بزنید پلیس ها به سرعت به دستگیری شما اقدام می کنند . شما در هر لحظه از بازی در هر جایی که بخواهید می توانید اتومبیل مورد نظرتان را سرقت کنید . در بازی امکان ایجاد تغییرات در اتومبیل هم قرار داده شده که در پیشروی کار شما در بازی کمک بزرگی محسوب می شود البته وابسته شدن به یک اتومبیل باعث می شود که شما سرسختانه تر توسط پلیس مورد تعقیب قرار بگیرید . تعدادی مراحل اضافه هم در بازی وجود دارد که برای بدست آوردن پول هستند مثل مسابقه ی اتومبیل رانی ، دزدی از اتومبیل های حامل و ... . تعدادی از مراحل بازی ما را یاد GTA انداخت که برای یک بازی جدید صورت خوشی نخواهد داشت . در مجموع باید گفت که بازی در بخش گیم پلی فاقد جذابیت لازم است و به شدت کسل کننده می باشد .در بخش صداگزاری و موزیک بازی در سطح خوبی کار کرده است . صداگزاری بازی هم از لحاظ کیفیت و هم از لحاظ تطبیق با چهره بسیار عالی بوده است . موزیک متن بازی هم خوب بوده اما متاسفانه بدلیل تکراری شدن تا پایان بازی از ارزش آن به مقدار زیادی کاسته شده است . نبود ایستگاه های رادیویی در بازی هم از مشکلات آن محسوب می شود زیرا زمانی که شما وارد اتومبیل می شوید چند قطعه موسیقی پخش می شود که قرار است به جای رادیو عمل کنند اما بعلت کم بودن تعداد این قطعات بسیار آزار دهنده به نظر می رسند . صدای اسلحه ها هم در سطح متوسطی قرار داشته چون بیشتر اسلحه ها دارای یک صدای مشترک هستند .

در پایان پیشنهاد خاصی در زمینه ی انجام این بازی برای شما ندارم چون برای طرفداران بازی که از نسخه ی سوم ناامید شده بودند بازی خوبیست و برای دیگر گیمرها بازی جالبی نمی باشد و در مجموع اگر قصد شما انجام یک بازی خوب است به سراغ این بازی نروید .